NO VENTO DE CAVANARDÁ

Aquí andamos

2010-12-15T17:25:00.000+01:00

Ola!

Cavanardá, como sabedes, detívose como blogue hai xa varios meses, coa idea de descansar, tomar folgos e activármonos máis, en todos os frentes que é preciso. Ao cabo deste tempo, e de maneira imprevista, o tipo de contidos que o nutrían acabaron por ter continuidade a través das colaboracións que van aparecendo noutros medios. Por se a alguén lle interesar, ando polo Terra e Tempo e polo Xornal de Galicia tratando aspectos das políticas culturais e n´A Nosa Terra con textos, reseñas e referencias máis persoais. Chuchos e benzón.

Fómonos!

2010-08-11T12:58:00.002+02:00

The last goodbye

2010-08-11T12:45:00.003+02:00

Até aquí chegamos. Chuchos. Beizón a todas e todos os que pasastes por esta ribeira, ao vento norte de Cavanardá. Nela quedou o voso alento, a palabra e a emoción, as músicas posíbeis, e nada diso se perde. Co perfume dos séculos pousado na lingua, cantamos óro sé beatha baile, lemos Irmaus en voz alta e partillamos o alimento para os días que virán. As mans na terra e a mirada limpa. Saravá!

17-26

2010-08-06T16:36:00.005+02:00

Levo días pensando agasallos para nove anos. Sinto superada a brétema confusa da nostalxia do que fun e podo vivir, novamente, o presente sendo eu. Tiven medo de ser revólver, cabeleira prisión de estrelas vermellas, xerfa, remol cara un pasado poderoso inzado de amores, lúas e desafectos. Velaquí, porén, que a esperanza morre para darnos a paz e renace, morta a dor que alimentaba, sorpresiva en agasallo que nos penetra a lingua e pon nela as tres letras do teu nome capicúa. Era San Roque e tremeu a terra nos teus ollos, cando nas gándaras molladas da beira norte medraba o verán até estoupar en rebeldía. Sempre é inocente, mais impura, a rebeldía. Houbo testemuñas e o ceu encarnábase de rosas, con mojitos e poemas e sal mariña nos sorrisos da túa pel. Hoxe mírate e rompe nunha festa de area, longa, onde comban as tardes nas beiras de Cavanardá. E ha de haber casa e acougo e vidas novas. O triunfo, compañeira, é unha falacia. Camiñar, crear, sermos xuntos, é o único importante. Colle esta flor e respira este abrazo -revive o que queiras / que eu monto a garda- no primeiro bico do mar de Porcillán.

Importa

2010-08-04T18:14:00.011+02:00

Ampliar e recoñecer dereitos, combater desigualdades, traballar contra as discriminacións desde o ámbito público custa diñeiro. Ten un custe, si. En época de crise e sen ela. E merece a pena pagalo. Sería conveniente, de feito, referírmonos a tales custes non como a gastos senón como a investimentos. En dignidade, en xustiza, en benestar, en igualdade, en calidade de vida. Para todos e todas. Queremos iso ou non? Queremos que desde o Estado se interveña para mellorar a sociedade no seu conxunto ou somos partidarios do darwinismo social que nos oferta o capitalismo salvaxe e sen regras?

Todas as políticas contra a dominación, contra a desigualdade, precisan de impulso social e de medidas legais desde as institucións para facérense efectivas e eficaces. Con orzamentos, con tempos, con executantes. A desigualdade de xénero, de raza, de cultura e/ou lingua, de relixión, de condición sexual... corríxense investindo diñeiro e esforzos. Todas elas son frecuentemente confrontadas pola dereita co argumento da austeridade na xestión do diñeiro público. Estes nunca son temas importantes, sempre existen outras prioridades. Os que tal afirman non discuten, porén, o resgate con diñeiro público á banca ou as subvencións multimillonarias a determinados sectores industriais. O argumento é obviamente disfraz vergozante dos verdadeiros porqués da súa negativa, de raigame claramente ideóloxica, clasista, defensora do statu quo. O mesmo acontece coa memoria histórica, co exercicio dos dereitos colectivos no plano simbólico (a selección galega de fútbol era gasto, a española normalidade) ou co traballo de sensibilización sobre temáticas diversas (informar sobre sexualidade, previr a violencia de xénero, educar no respecto, uso das linguas co-oficiais no Senado).

O Deus Diñeiro manda e a sociedade obedece. A utilización do argumento económico e a categorización do que é socialmente relevante desde esta perspectiva revela a interiorización pasiva e acrítica do peor das sociadades de consumo nas que vivimos, que foron minando o sentido colectivo e substituíndo os valores que sustentaron o progreso humano da Ilustración en diante polo reinado absoluto do Capital. Mais nós...

Nós deberiamos defender un modelo de sociedade repolitizado, consciente e comprensíbel, onde o discurso volva a centrarse nos valores sobre os que queremos construír o presente e o futuro. Unha sociedade que aplaude o beneficio sobre calquera cousa, que premia a picaresca e non valora o esforzo, que normaliza o caciquismo e desperdicia o talento, que se volve cínica e retranqueira porque non é capaz de ser sincera e firme, que ri as ocurrencias cometidas con diñeiro público e considera aburrida a responsabilidade para cos demais, que esqueceu o nós e glorificou o eu, que non é capaz de imaxinarse a si mesma a medio prazo e só sabe regatear en curto... unha sociedade así é unha sociedade enferma. A nosa, sen ir máis lonxe.

Mais é evidente que nin aquí somos máis burros nin aló son máis listos. Non é xenética, senón sociedade: política. A cultura social dalí é diferente á de aquí, para mal noso. Mais non hai determinismos nin futuros escritos. Colectivamente, somos o que queremos ser. Agora, máis que unha nación, somos unha ración. De polbo Paul, para turistas. Perdóenme que cuspa aquí todas as derrotas.

“Galiza, ámote con raiba, con indignación” , escribiu nun poema María Xosé Queizán. Eu son nacionalista por iso mesmo. Non porque considere que os galegos somos mellores ou peores que ninguén (mellores é evidente que non o somos) senón unicamente porque me gustaría vivir nun país mellor para todos, no que a xente tivese máis oportunidades, no que non houbese discriminación contra os que falan o que eu falo, no que puidésemos sentirnos unidos non por unha bandeira senón pola conciencia e o orgullo de convivir civilizadamente dunha forma máis humana, máis digna, con máis benestar e calidade de vida. Quero e soño un país que ao miralo non doa tanto nos ollos nin no corazón. É importante traballar, colectivamente, para conseguilo.

Notas a rodapé

2010-08-04T17:44:00.007+02:00

Nestes 18 meses de Cavanardá fomos medrando, aprendendo cousas, desaprendendo outras, confirmando sospeitas, descubrindo novos motivos de entusiasmo, renegando do cinismo, apostando pola palabra sen disfrace. Falando destas e outras cousas, tomando unhas cañas no Ribadeo de comezos de agosto, fixemos entre varios amigos esta lista de 18 puntos. Velaquí queda, a xeito de manifesto.Pódese discutir ampliación.

1.Determinadas fotos de Sinéad O Connor, Elis Regina ou Jane Birkin confirman que, en efecto, as mulleres máis guapas son aquelas que aínda se volven máis atractivas ao cortaren o pelo a lo garçon.

2.Deus probabelmente non exista. Despois de acalorada discusión concluímos: se existir, leva o 10 nas costas e xoga no Barcelona.

3.A felicidade como tal tampouco existe. Unha versión plausíbel podería ser –admítense variacións-: mañá de sábado, verán, terraza cun zume de laranxa, tranquilidade, Ribadeo.

4.O marxismo é cada día máis necesario, actual e moderno. Fáinos máis falla ca nunca, ou tanta coma sempre. O de Groucho e o de Karl, os dous.

5. Somos (óense carraspeiras na sala, alguén sae facendo espaventos, o coro de demócratas oficiais esixe libertaz, libertaz) nacionalistas e somos comunistas. Rojos, si. Collemos prestadas palabras de Bourdieu para afirmar: non gostamos dos que renden culto ás transgresións baleiras, que reducen a libertinaxe á súa dimensión erótica e fan do cinismo unha das belas artes. Lonxe de nós o todo vale posmoderno, o xogar á vez en todos os taboleiros e non apostar nada en ningún, o desprezo ás utopías, o silencio medido fronte o capital, o individualismo elitista, a comenencia.

6.Ter ideas e defendelas, con convicción e sen dobrez, ten mala prensa. Pon en garda aos cínicos e aos oportunistas. O pesimismo desmobilizador, o escepticismo paralisante, dan prestixio intelectual. Mais nós non queremos o seu prestixio, nin o seu recoñecemento. Queremos avanzar, de xeito prosaico, contraditorio, conflitivo, manchando as mans na realidade, actuando a partir dela, conseguindo vitorias nada desprezábeis.

7.Para comer, Lugo.

8.En Barreiros, ó teu aire. (E mellor canto máis perto de Cavanardá)

9.Resulta obvio a estas alturas, mais dicímolo de igual modo. Para informarse é mellor non ler a prensa, non escoitar a radio, non ver a televisión. Ou cando menos non esa prensa, esa radio, esa televisión, oscilante entre o social liberalismo (Público, La Sexta), a dereita liberal (El País, Ser, Cuatro), a dereita máis reaccionaria (ABC, La Razón, El Mundo) e o nacionalcatolicismo fascistoide (Cope, Intereconomía, La Gaceta). No caso galego imos resumir nun todos iguais, progubernamentais, con alicerce na dependencia das axudas públicas.

10.Os medios non reflicten a realidade. Peor: moitas veces tentan creala conforme os intereses dos donos aos que serven. Afortunadamente, a Rede permite hoxe procurar vías de información alternativas, a través de blogues, plataformas e portais diversos. Con todo, hai tantos lugares por coñecer, tantos afectos por compartir, tantas boas películas para ver, tantos libros aos que meterlles o dente...

11.Está a Estrella Galicia e despois o resto de cervexas. O que vimos de dicir non é discutíbel e admite poucos matices.

12.Gústanos Emilio José. Moito. A ironía, a rabia, a mala hostia, a dor, a ferida, o amor, as músicas, as letras. Patriota galego.

13.Xornalismo deportivo é unha contradictio in terminis. Ambos significantes deixaron hai tempo de ter significado ao iren xuntos. Existen, si, vociferantes demagogos cuspevelenos (De la Morena), aspirantes a humoristas de motel de autopista (Roncero, Guasch, Siro López), seres variopintos doutras galaxias (F.Hermel, Loco Gatti ), chulapos mesetarios coa graza no ollo do cu (Manolo Lama, Poli Rincón), órganos de expresión de Ultrasur (Marca, As) e Boixos Nois (Mundo Deportivo, Sport) e programas salsarrosas estupidizantes de diversa ralea e manufactura. Mais non, lamentándoo moito, xornalismo deportivo. Punto pelota.

14.Non todos os camiños son igual de defendíbeis e de fermosos para lograr unha vitoria. Pódese chegar ao cumio voando como as águias ou reptando coma os vermes. Os dous valen, e o caso dos vermes ten mérito engadido, que recoñecemos. Mais non gostamos das águias que teiman en enlamarse tendo capacidade para erguer o voo. Gústanos, por iso, o Barcelona de Cruyff, Van Gaal, Rijkaard e Guardiola e o Celta de Irureta e Victor Fernández. Gústanos o fútbol, en definitiva.

15.Existe o pop e existe Inglaterra. Despois existen sucedáneos, máis ou menos logrados.

16.Hai esquerda e hai dereita. A primeira defende os principios da Ilustración, a segunda manter os privilexios das clases dominantes. A historia,obviamente, non rematou.

17.Palestina vencerá!

18.Nós, o que é ser, somos galeg@s.

Morrissey

2010-08-04T17:23:00.003+02:00

Entrevista de Xavier Valiño, na Ultrasónica

Dar luz ao talento

2010-08-03T18:59:00.006+02:00

Sobre a produción cultural galega e a necesidade de estruturas empresariais máis fortes e maior visibilidade, no Terra e Tempo.

Esquerda

2010-08-02T19:01:00.006+02:00

Seguimos sentados á esquerda de Louis XVI, do lado do pobo, en contra do veto do rei. Cadaquén dío á súa maneira. O xornalista galego Manuel Rico, con contundencia. O escritor e crítico musical Kiko Amat (De juicios, contradicciones y supervivencia), con ironía e desenfado. Son coñecidos tamén os dez consellos de Frei Betto. Cada día teño máis claro que, cadaquén onde se sinta máis cómodo e útil, o importante é estarmos activos e organizados, nunha sociedade como a galega que ten o seu talón de Aquiles na súa falta de vertebración interna: atomizados, sen nos coñecer e recoñecer, teñen máis fácil seguir impedindo o noso avance no camiño da autoestima e o benestar. Queren que non nos queiramos, e estano conseguindo en boa medida. Mais existen respostas. Importantes, capaces, útiles, colectivas, complexas, imperfectas, humanas, necesarias. Como a UPG e o BNG. No pasado, os nosos avós, os que pensaron o avance social e os dereitos humanos nos seus corazóns, tiveron outras ferramentas. Mais hoxe, ser de esquerdas, na Galiza, é ser nacionalista. Pódese, quizais, non ser de esquerdas e defender o país, aínda que non se vexan por ningures os exemplos, no noso. Mais non se pode ser de esquerdas en Galiza dando as costas ao pobo, militando no españolismo e actuando en contra da propia identidade. Toca, por iso, calmar as augas, pensar para fóra, coa xente, facer medrar o depósito de esperanzas. Nel todos e todas temos cabida. Todos os da esquerda, na Galiza. Ou sexa: Galiza nación, autodeterminación, anti-imperialismo.

Días da Malvarrosa

2010-08-02T18:49:00.004+02:00

Nos cascos soaban Mr. Nobody de Sexy Sadie, o Loveless de Minema, Romance de Daily Planet e The girl with the northern soul collection, de Club 8. Eramos dous nun tren, camiño de Valencia. Xa contei a historia aos amigos até o aborrecemento. É das últimas cousas que lembro, dos CAF, ao ano seguinte decidín que sería boa cousa tamén estudar algo.

Chegoume unha foto polo facebook, do amigo Suso. Con ela volveron os Comités dos luns, as Asembleas e os Consellos de Cámpus dos mércores. Aínda debemos de andar por alí, pola vella faculdade de Xornalismo en Mazarelos. Os motivos? As mobilizacións das taxas, o plano de finanzamento plurianual, a apertura das bibliotecas de noite, ... Os nomes, centos. Luísa, Moncho, Paula, Serxio, Mónica, Marta, Marcos, Sabela, César e Tono, Paulo, Dani, Suso, Ana, ...

Eran días de primavera, de primeiro e luminoso verán. Fórono tamén alí, en Valencia, cos amigos de Lurgorri. Faltaba pouco, un par de meses ou así, para rematar o curso e ver arder cada tarde o ceu da Terra Cha, á volta do Ceao, no camión sen paquetes nin palés, pola recta de Vilalba., con meu pai. No camión soaba Juan Pardo, unha cinta de éxitos dos 70 e o Sangre española de Manolo Tena.

Un país normal?

2010-08-02T17:27:00.003+02:00

Máis:

Unha noticia sobre un roubo, contada en La Voz de Galicia

A policía española no Dia da Patria a unha xornalista andaluza

Navantia Ferrol e o dialecto de aldea

O problema de saber galego

Só quen non quere ver calificaría o panorama de anédota e non de síntomas evidentes dunha realidade social na que o galego está minorizado, marxinado e sen normalizar. Non nos queremos.

Feliz Día da Patria

2010-07-23T15:11:00.003+02:00

GALIZA da saudade
chorada
amada a través da dor.
Os teus fillos padécente.
Eu non.
¡Quixera morderte os labios até facerche sangue!
Quérote con rabia
con indignación.

María Xosé Queizán, Metáfora da Metáfora

Fagámonos duros, mais manteñamos a ternura.

Palabras

2010-07-23T11:40:00.006+02:00

Na adolescencia devoraba as palabras da sección de cultura d´A Nosa Terra, nas que Arantxa Estévez, Paula Bergantiños e Carme Vidal facían posíbel que chegasen a Ribadeo -non pasaron ben nin quince anos e doume conta que daquela non había internet!- o sentir, o dicir e o vivir de Lois Pereiro, Uxío Novoneyra, Os Diplomáticos, Negu Gorriak, Sarabela, Syra Alonso, Alexandre Bóveda, Juan Gelman, a sala Nasa, Miguel Hernández, The Clash, Wim Wenders, Na Lúa, ... e tantos e tantos nomes que foron formando parte aos poucos -e desde esas páxinas- da miña vida para sempre. Dille berce ao inimigo e veralo esmaciar. O poder da palabra.

Hoxe agardo con pracer semellante os artigos de X.M.Pereiro, M. Rivas, Félix Soria ou Fran P. Lorenzo. Supoño que eles terán a consciencia de seren illas-refuxio valiosísimas, imprescindíbeis, para os que procuramos unha versión dos feitos non dictada polo poder que non admite preguntas. Eu, desde logo, agradezo imenso a súa voz erguida entre tanta mediocridade, tanto cinismo, tanta transgresión baleira e tanta autocensura (cando non asunción acrítica do propio papel) como percibimos aborrecidos grande parte dos lectores habituais de xornais. As palabras, que nunca son inocentes, sono agora menos ca nunca, nun mundo no que a praza, a ágora pública, foi substituída polos media. Neles existe o mundo e deixa de existir (alguén lembra hoxe Haiti?), eles dictan o que existe e crean -quen o decide e como nolo din?- o mundo do que nós despois conversamos, opinamos, conformamos o noso parecer e o socializamos. Non está de máis, pois, agradecerlle de cando en vez o atrevemento a quen racha o discurso uniforme, o consenso imposto, para que saiban que os necesitamos: unha sociedade consciente, crítica, máis culta e máis capaz, precisa ser unha sociedade informada, non simple consumidora de ideoloxía travestida en diversión instantánea e espectáculo vácuo en racións de a diario. Obrigado pois, a todos eles, pola súa profesionalidade, pola calidade e o coidado na forma, pola valentía e o compromiso co xornalismo e coa vida, sempre.

Polo demais, hoxe é venres e comezo as vacacións. Non lles parece un bo motivo para compartir unha canción?

Cicatrices e conciencias

2010-07-22T23:40:00.003+02:00

Recoñézome na dúbida:

Canto tempo resistirá a man
na pota fervendo?

Canto tempo tardarei en dicir
o que queiran que diga?

Xiana Árias, Acusación

Lingua, realidade, usos, prexuízos

2010-07-22T14:52:00.005+02:00

Existe na actualidade igualdade real entre galego e castelán? Existen ou non prexuízos, aínda hoxe, sobre o galego e os galegofalantes? Garante o ensino a plena competencia dos galegos e galegas nos dous idiomas? É ou non é lexítimo e necesario desenvolver políticas públicas que garantan os dereitos lingüísticos de todas as persoas e favorezan a convivencia e a cohesión social? É importante ou non a identidade para construirmos entre todos e todas unha sociedade máis culta, máis consciente, con máis autoestima e con maior calidade de vida e benestar?

É preciso que cadaquén, desde unha mínima honestidade intelectual, responda para si mesmo preguntas coma estas.

Diversidade

2010-07-22T14:39:00.004+02:00

Dúas visións sobre a diversidade lingüística e cultural do Estado: quen o ve como realidade a recoñecer e quen o ve como problema a eliminar.

Por quem nao esqueci

2010-07-21T17:57:00.004+02:00

O primeiro cd que merquei en Santiago, ao chegar para a carreira, foi un de Sétima Legiao. O segundo foi, penso, de Marina Lima. No piso do Pexigo soaba daquelas Nao sou o único, en versión de Resistência, e ao carón da louza suxa no fregadeiro e das noites extremoduras (poesía e ribeiro mao) medraba en nós unha certa consciencia de soidade, liberdade, baleiro. O inverno era un vento combado sobre os pasos de volta, o bafo verde no bico do abrigo, a lenta incertidume das esperas. E as tardes de sol de xuño, cando chegaron, volvéranse postais indesexadas, sorrisos doutros, adeuses sen pronunciar. Hoxe, se poño os ollos naquel tempo, seméllame irreal, fermoso, quizais deforme, pedra e silencio, fuxida, esperanza ferinte, intensa, cando todo comezaba, lúa, lúa, puro teatro e calor. Como lume no silencio. Vai ben aló, falamos, e é certo. Mais tamén é bonito demostrarnos que aínda somos quen de recordar.

Pavese

2010-07-21T17:25:00.006+02:00

Con los libros ocurre lo mismo que con las personas, han de tomarse en serio. Pero precisamente por ello debemos guardarnos bien de convertirlos en ídolos, es decir, en instrumentos de nuestra pereza. En este aspecto, el hombre que no vive entre libros y acude a ellos con esfuerzo posee un capital de humildad, de inconsciente fuerza - la única que vale – que le permite acercarse a las palabras con el respeto y la ansiedad con que nos acercamos a una persona predilecta. Y esto vale mucho más que la "cultura"; más aún: es la verdadera cultura. Necesidad de comprender a los demás, actitud caritativa con los demás, que es en fin de cuentas la única manera de comprendernos y amarnos a nosotros mismos; la cultura empieza por aquí. Los libros no son los hombres , son los medios para llgar a ellos; quien ama los libros pero no ama a los hombres es un fatuo o un réprobo.

Ayer y hoy / Leer, dous artigos de Cesare Pavese.

Sobre Pavese:

J.A.Rojo, Cesare Pavese, el solitario de las colinas

Pavese en galego:

Habitar a desorde

2010-07-19T14:47:00.005+02:00

Habitar a desorde. Gravo cedés para os amigos e búscolles nomes: o mar en pé, cavanardá, habitar a desorde. Dubido se o fago por eles ou para min. Para compartir as descubertas ou para organizar o caos. Ha de ser que temos demasiado corasón, prefiro pensar para escusarme, e acabamos feridos na procura da beleza. Tamén para iso é preciso valentía, mais deixa marcas na pel e os ollos mancados de desacougo. Da desorde e dos erros medráronnos flores, camiños sen volta e faros na madrugada. Non todas compensaron a dor da luz intensa cegándonos a razón. Pode que precise máis tempo para desandar o tempo que perdemos. Pode que no olor a coello e cenoura, no ladrido dos cans, no pracer simple da conversa, nos goles ao cabanón dos meus dez ou once anos, estean as respostas deste verán. E saber así moverse nas lindes, pisando as marxes, comprometidos en facermos posíbel o equilibrio.

Os homes grises

2010-07-19T14:33:00.003+02:00

Avanzan os homes grises no roubo do noso tempo.
E nós, posibelmente, non nos damos nin conta.

Fútbol...es fútbol?

2010-07-13T18:00:00.003+02:00

País, Joan Brossa.

C.L.Rodríguez, España también es una nación
X.M.Pereiro, Por que non é obrigado entusiasmarse con La Roja

Xogando en equipo

2010-07-12T21:43:00.005+02:00

Deportivamente, Iniesta, Xavi, Puyol, Piqué, Casillas, Xabi Alonso...merecían ser campións do mundo. Forman parte dunha xeración de fútbolistas de calidade incontestábel, que conxugan o seu bo facer nos terreos de xogo cunha personalidade sinxela, asociada ao traballo, á humildade e ao respecto polos rivais, cualidades que non deberían chamarnos a atención e que, porén, son resaltadas decote xustamente por estaren tan afastadas das condutas e dos divismos propios de moitas outras estrelas mediáticas deportivas. Deportivamente, insisto, faise difícil non empatizar con eles, igual que cos Gasol, Navarro, Reyes, Rudy Fernández, ... ou co propio Rafa Nadal. Representan unha certa metáfora do traballo ben feito, do esforzo constante, da deportividade, do predominio do traballo en equipo e do sentir colectivo por riba de individualismos.

Mais acontece que o ámbito deportivo, e moi especialmente o futbol, resulta nas sociedades contemporáneas moito máis ca un xogo, mesmo moito máis que un negocio. O deporte é tamén, posibelmente, o elemento social con maior capacidade a día de hoxe para mobilizar masas, xerar adhesións, provocar emocións, cohesionar identidades, ser empregado como símbolo identitario e, pola calada, ideoloxizar e posicionar ao persoal. Os símbolos non son inocentes. Ningún. Non o é a bandeira rojigualda, nin a tricolor republicana, nin a galega oficial, nin a galega estreleira. Representan, precisamente, identidades, sentimentos, proxectos sociais e políticos de fondo. E os que as levan, consciente ou inconscientemente, adheren dalgunha forma ao imaxinario representado. Sábeno ben os medios da dereita e do españolismo, que xa desde antes do Mundial comezaron coa utilización política do campionato. Sábeno tamén os alcaldes que, como ben sinalou X.M.Pereiro, non teñen para pagar ás empresas provedoras e recortan en benestar ou cultura, mais montan macropantallas para ver os partidos de La Roja.

Desa consciencia vén a nosa reticencia activa. Moitos non entenderon a miña -a nosa, fomos moitos- desafección a La Roja. É sinxelo. Non me quero, non queremos, enganarnos a nós mesmos. Hai quen prefire non complicarse e non facerse preguntas que o poidan levar a concluír respostas comprometidas, hai quen para non mollarse opta polo desprezo intelectualoide e pedante ao deporte e hai tamén quen -aínda consciente das evidencias- prefire narcotizarse e narcotizar aos demais con argumentados apoios á selección española en base á súa condición de metáfora, vitoriosa e exemplar, da "España plural". Moitos deles, moitos deses "non nacionalistas" que despachan ao nacionalismo caracterizándoo como movemento tribal, decimonónico e conservador, pintaron onte a cara coas cores da España nacionalcatólica e berraron entusiasmados por Ejpaña, Ejpaña, Ejpaña. Falarían pestes dos xogadores se caísen na primeira fase ("ya se sabe, no sienten la camiseta" ou "hay que ir haciendo las maletas"). Hoxe están entusiasmados nas celebracións montadas con diñeiro público; se lembran, a Selección Galega, eliminada politicamente por Feijoo e prohibida durante a época Fraga, era un gasto superfluo. Eles tamén sabían ben, cando a eliminaron, que isto era algo máis que deporte.

Contodo, foi evidente que a maior parte da mocidade, da poboación galega, celebrou con euforia o triunfo futbolítisco, pintou a face, entoou cánticos promovidos desde os medios, gozou dos partidos e das celebracións. É un feito evidente, irrefutábel. Aínda que houbo moito españolismo consciente en todo este tempo, tamén é evidente que moitos dos milleiros de persoas que participaron das celebracións serán mañá, ou foron onte, votantes do BNG. Distinguen unha cousa e outra, nin sequera o vén como contraditorio. Non debemos equivocarnos, nin desde logo xerar inimigos onde non os hai.Temos o país que temos, por causas históricas, para ben e para mal. Comentábao nunha comida cun amigo recentemente: ao final o problema é a consciencia da absoluta falta de autoestima, da absoluta colonización -violencia simbólica, si, por favor achéguense a Memmi e Bourdieu- , dos grandes niveis de analfabetismo, da asunción dunha vivencia kisch e folclorizada da propia Terra, dunha cultura social e política da supervivencia, o caciquismo, o favor. Iso si que debe preocuparnos. Somos un país que destrúe a súa identidade, degrada o seu medio ambiente, perde a súa lingua, asume con retranca ferinte cada derrota. Á maior parte da nosa poboación nada disto lle importa, nin o pensa conscientemente: existen estruturas e poderes económicos reais e dinámicas históricas aínda non superadas que o impiden, en beneficio propio. É certamente desalentador. Somos, cada vez máis, unha ración. Unha ración de polbo Paul no Carballiño, unha camisola de Estuve en Santiago y me acordé de ti, unha toalla de praia en Sangenjo, un piso para o verán en Barreiros. E parece que nunca vai chegar de verdade o inverno, como ameazaba un coñecido aos hostaleiros locais servís cos veraneantes e malhumorados cos clientes locais do resto do ano.

Malos tempos, si, e con todo... Con todo, nesta rexión-ración, nesta Galicia-Galiza, quedan aínda moitas forzas, xentes e enerxías colectivas dispostas a traballar por unha sociedade máis culta, máis libre, con máis benestar, con máis autoestima. Persoas para as que a España rojigualda e borbónica nunca será un lugar nin cómodo nin seguro, persoas que cremos que cada pobo ten dereito a decidir o seu futuro e acreditamos en que o noso nacionalismo é unha ferramenta de transformación, de emancipación, non un fin en si mesmo. Persoas que pensamos que máis autogoberno fará posíbel máis benestar e máis calidade de vida. Persoas que estamos no ámbito da economía, dos dereitos laborais, da cultura, do feminismo, do ecoloxismo, dos medios de comunicación, da solidariedade e a cooperación internacional...desde unha ollada propia, de noso, galega. Persoas non conciliadas coas versións oficiais, que entendemos que Galiza é unha nación e que temos dereito a decidir por nós mesmos o noso futuro.

O acontecido estes días debe servirnos para reafirmarnos na necesidade dunha maior e mellor presenza no campo asociativo, veciñal, deportivo, ... e tamén na necesidade de ampliar a nosa base militante e simpatizante. Desde a clarificación, o debate , a formación nas ideas propias, nunca desde a renuncia a elas. Nunca o nacionalismo galego foi tan necesario coma nestes tempos de agresivo avance do capital contra o Estado social e do españolismo contra a identidade, a cultura e a lingua de noso. Non temos que homologarnos a ninguén, temos que ser máis e máis útiles, máis capaces, máis eficaces, máis pobo. Todos os partidos que temos por diante están aínda por xogar. E nós tamén temos canteira e sabemos meter goles, xogando en equipo.

Calor en SCQ

2010-07-09T17:00:00.008+02:00

Calor abafante en SCQ. As rúas tomadas por pequenas peregrinacións de grupúsculos relixiosos integristas, decote con cura ou monxa na cabeceira. Os nenos, especialmente os nenos, dan repelús, co pelo relambido, os zapatos castellanos e o polo azul, no peito cosido o emblema da secta particular. Chegan con bastóns, vieiras e gafas de sol e mimetízanse deseguida co ambiente do españolismo futboleiro, eufórico, inocente só para quen decide ser parvo ou facerse. Dos locais, os máis pasan, bastantes desfrútano e outros -pode que os menos- cruzamos as olladas, sen coñecernos, case ás agochadas e entendémonos sen falar. Fanatismo nacional-católico con verniz moderno? Os fachas máis recalcitrantes fanse pallas cos goles dos cataláns para la Roja e os progres máis apampados teorizan sobre a España nova, plural e reconciliada. Na televisión, un polbo sobre un xeo. Fútbol ou política? Xa non quedan tabús: nin a bandeira rojigualda nin o Borbón que puxo Franco. Os símbolos son fundamentais na sociedade do espectáculo. A colonización avanza e moitos dos que se din nacionalistas galegos aplauden entusiastas, desde certa pose de desapego intelectual, elitista, cara o deporte e a súa capacidade de mobilización emocional. En Santiago, vive Ejpaña. Fuck off!, cuspimos. Temos a tarde punk.

Time the destroyer is time the preserver

2010-07-09T13:08:00.003+02:00

Inalterados polo esplendor do tempo
inmaculados -venerábeis e reverenciais -
deamos pé a unha confiada conversación
neste ámbito tan íntimo, familiar
apropiado para desvelar a cortina das apariencias
(deixando a un lado a inconveniencia á que pode levar
unha frase comprometida, por un leve malentendido)
para falar dos vellos coñecidos
porque acaso teñan isto en común: que proceden dun soño
semellante ao da morte
recordemos aos venerábeis e desaparecidos
as figuras ilustradas ou deslustradas polo esplendor do tempo
os preciosos amigos perdidos na noite sen tempo da morte
(FULL FATHOM FIVE THY FATHER LIES)
recordemos, postos a recordar
entre os fragmentos e as cinzas de Battlebridge
a esas criaturas dadas ao abandono, os afastados de calquer lugar
os que están lonxe do murmurio dos homes
e cuxos nomes revelaremos
(que estas palabras susciten en nós vivos lumes
a emoción, a debida consideración)
ao seren nomeados pola voz do tempo
- o tempo que destrúe, o tempo que preserva-

Paulino Vázquez, A experiencia inglesa

Documentais musicais

2010-07-06T19:18:00.006+02:00

Grazas a Iago Martínez e a CCCP tiven ocasión de ver estes días tres documentais que non coñecía e que me apetece compartir convosco. Os dous primeiros son sobre o movemento que protagonizara a música galega dos 90, o moitas veces cuestionado e mirado con prexuízos rock bravú. Eu, que daquela era rapaz de instituto, lembro aínda a paixón coa que vivía a descuberta das diferentes bandas -grazas a Xermán e a Emilio, dos Skornabois, que nos subministraban cintas gravadas a Marcelino, Valoría e o resto dos de Foz- e como comprobaba con desalento a incomprensión e inxustiza coa que eran tratados por outros moitos grupos -especialmente nas cidades por parte dos que cantaban en español ou ingles- que os acusaban de politizados e institucionalizados (!) por cantaren en galego. A realidade era ben distinta: xustamente por iso, por cantar en galego e polo seu espírito punk e contestatario, o bravú careceu sempre de calquer caste de axuda oficial na Galiza da xerontocracia fraguiana. O auxe que viviron traballárona a pulso, e na realidade contar contaron só co apoio doutros espíritos libres da escrita -Manuel Rivas, X.M.Pereiro- e a TV -os creadores do Xabarín Club- . Mais o mellor é que vexades os documentais

Nor-noroeste. A viaxe bravú (1997)

Galiza bravú (2010)

O outro documental ao que paga moitísimo a pena dedicarlle o tempo que dura é o Synth Britannia, filme da BBC sobre o boom da música electrónica nos anos 80.

Synth Britannia

Que os desfrutedes!

Vivir

2010-07-06T13:28:00.005+02:00

Canto peores sexan os tempos que vivamos, máis falsa será a inxenuidade, menos inocente a indiferenza e máis cómplice non comprometerse.

Lois Pereiro

Os hits do verán

2010-07-06T10:30:00.010+02:00

1. No te quieres enterar
2. Dame más gasolina
3. Te ves bien buena
4. Haz turismo

Crise, fútbol, turismo masificado e culto ao corpo.

Outro verán é posíbel?

Manteñan, por favor, o cabreo e a ternura.

Días de fútbol

2010-07-05T16:04:00.004+02:00

En tanto o grande capital segue amasando riqueza e solicita sen vergoña ao conxunto da sociedade que sufra e pague sen rechistar (suba do IVE, conxelación salarial, rebaixa a pensionistas e funcionarios, abaratamento do despido, desmantelamanto de servizos de benestar, saúde e cultura, ...) unha crise que ela non provocou, o fútbol -que gozo e que amo, déixenme dicirlles- muda en arma ideolóxica para o españolismo e en novo opio do pobo -dixitalizado, empobrecido, adormecido- para os que un día foron socialistas e denunciaron con lucidez os narcóticos sociais.

Por se alguén quere procurar alternativas ao menú oficial, ofrezo algúns ingredientes non convencionais:

Facer click aquí, e despois darlle ao play.
Ler Organoloxía, da ribadense Eva Moreda.
Pasear por Pontevedra, Ribadeo, Allariz, ... lugares con rúas e prazas peonalizadas, espazos de encontro para a vida colectiva e cidadá e moita historia e patrimonio por descobrer, e onde non hai nin pantallas do Concello para La Roja nin subvencións públicas para touradas nin, polo momento, vontade de "homologarse" difuminando a nosa identidade.
Gozar da escrita sempre valente, coidada e comprometida coa vida real de Fran P. Lorenzo e o seu Vai de blog.
Descobrer, se aínda non o coñeces, o B Fachada, un dos máis interesantes músicos e autores portugueses da actualidade.
Tomar as cañas cos amigos/as.
Botarlle un ollo demorado á análise que Xurxo Borrazás fai en Tempos Novos da FAES, a fundación ultraconservadora que marca a liña ideolóxica do PP.
Facerlle caso a quen -non lembro agora o seu nome- me recomendou achegar os ouvidos ao catálogo de Soundway Records.
Esquecer todo o anterior e, simplemente, descansar, se podes.

Nós somos de Lugo

2010-07-02T14:07:00.007+02:00

O españolismo triunfante vía ideoloxización masiva a través do deporte gañou novos e sorprendentes adeptos no BNG de Burela, onde semella existir certa lamentábel confusión que os leva a substituír -vía facebook- a defensa das teses lóxicas, históricas e compartidas por todo o nacionalismo (a defensa do dereito a termos unha selección nacional de noso) polo apoio ao combinado que representa o poder que nos nega. Un, nestes casos de abecedario, non sabe se suspirar, enfadarse, ambas cousas ou tomar un whisky con xeo. Porque a quen isto facía conscientemente, na India que loitaba pola súa independencia, chamábanlle, en lingua local, cipaios. Nós, que non somos malpensados e queremos crer que a cousa non é consciente, imos deixalo, tamén en lingua local, nun simple fatos.

Agardamos con todo, e polo ben da saúde dos compañeiros burelaos, que en caso de derrota de la roja non leven a frustración íntima que sentirán ás consecuencias ás que promete facelo o Eusebio, el Clenchillas.

Polo demais, como é evidente, nós somos de Lugo.

Nota: o deseño é da web Sei o que nos figestes..., coma sempre certeiros e xeniais.

Aproximacións a Lois Pereiro

2010-07-02T11:20:00.005+02:00

Cando se len cousas tan ben escritas e coas que un, en xeral, concorda tanto, é mellor ligar os orixinais que poñerse a reescribir para non achegar case nada novo. Deixo aquí algúns dos textos que máis interesantes me pareceron nestes días:

Iago Martínez, A ver se cabemos todos
Mario Regueira, Un día perdín un libro teu nun bar
Xiana Árias, Sabendo que hai un drama elaborado
Fran P. Lorenzo, Lois Pereiro contra as almiñas da estadea
Marcos Calveiro, Fóra as vosas sucias mans de Lois Pereiro!
Marcos Calveiro, O galego é sexi e punki
Daniel Salgado, O día que en que o punk entrou na Academia
Aarón López, Lois Pereiro, a encarnación dunha xeración
X.M.Pereiro, Retrato de Lois como artista adolescente

O xogador ou a peza?

2010-07-01T12:00:00.008+02:00

Que difícil manter a calma cando tanta violencia nos arrodea. Digo violencia, cotiá, filla do espectáculo, da alienación: a crise capitalista pagada por todos, a manipulación informativa contra os traballadores, a dose diaria de adoctrinamento invisíbel contra as identidades e as culturas non hexemónicas, a substitución do social, da esfera pública, polo mediático. Sentimos en nós esa violencia porque somos traballadores e porque somos galegos, isto é, afectados polo que veño de dicir. Mais tamén porque aprendemos a decatarnos dos seus múltiples disfraces, da cara amábel que agocha a inxustiza profunda da súa natureza. O verdugo é o home das mil caras, cantou noutro contexto Negu Gorriak, cando eramos rapaces de instituto que subían ao bus na Praza de Abastos, no frío mollado das sete da mañá, cara Foz, ou nos cascos, antes e despois dos partidos de baloncesto. Fómolo sabendo aos poucos, como se saben estas cousas: lendo e compartindo, colaborando e participando, discutindo, errando, caíndo no ideoloxismo e saíndo del, mantendo a curiosidade e o desexo -fermoso, ferinte- de sermos máis libres, máis concientes. Daquela a hoxe sinto relevante sinalar, tamén e sobretodo, a dominación que non se ve. A simbólica, para alén da material á que vai ligada. O seu poder invisíbel, hipnótico -sinalou Virginia Woolf- , naturalizado a forza de agochar, xustamente, a súa natureza ideolóxica, coproducido e reproducido polas propias vítimas da dominación. Que difícil manter a calma cando o corpo pide apretar os dentes, cando a realidade se encrespa e hai quen comeza a abrir os ollos e a detectar que, si, é certo, o rei vai nu. Que complexo aceitar o marco de xogo sabendo que é caír na trampa, e que dentro do marco existimos só coma comparsa, como ornamento lexitimador dunha pluralidade que non é tal, dun xogo eleitoral que permite dicir -cando o permite- mais non facer, transformar. Liberdade: entre o traballo e o consumo, presos dos bancos/capital até a morte. Que difícil comprender e sentir que é no colectivo, na solidariedade cos demais, na empatía co que sofre e padece, na construción e defensa do núcleo duro do social onde podemos facer que o futuro non sexa alleo a nós. Que difícil non caír no nihilismo, no cabreo, na destrución, no no future for us. Que difícil non sentir, neste tempo, simpatía polo diabo. Volverá a esquerda que nunca se foi, a música do amor, a loita, a raiba e o desalento, as voces que queren romper o consenso do formol oficialista, ou seremos novamente asumidos -presos, desactivados, marcados- en etiquetas para consumo xuvenil?

Somos unha ración

2010-07-01T08:56:00.004+02:00

Rexionalización diaria da nosa identidade. Unha reflexión moi breve para o Terra e Tempo dixital.

Nota: o deseño é dunha das camisolas de Rei Zentolo.

TV says what I must do

2010-06-29T23:03:00.007+02:00

A cultura popular de masas. O deporte como elemento de cohesión social e ideoloxización a través dos media. Poderiamos falar da Escola de Frankfurt, de Guy Debord, de Umberto Eco ou de Pierre Bourdieu, mais contárono e cantárono mellor, no Vigo dos 80, os imprescindíbeis Moncho e mailos Sapoconchos. Play music , apaja a tele!

Menos mal que nos queda Portugal?

2010-06-28T15:48:00.006+02:00

Vía O Traveseiro coñezo a nova proposta dos sempre xeniais impulsores da web Sei o que nos figestes ... , que desta volta se desprazarán a Valença do Minho para torcer pola selección portuguesa de fútbol no seu partido contra a española. É prevísibel a sorpresa dos seareiros locais, que seguramente atendan e entendan tanto coma fixo o camerunés Eboué coas indicacións técnicas do adestrador coreano. Ficamos desde xa atentos á repercusión mediática desta divertida e vindicativa excursión ridiculista, que para alén do apoio moral dos futboleiros antiespañolistas activos (os que si veremos o partido e/ou leremos Lois Pereiro) conta xa con escollidos lemas para a ocasión ("Foi tudo uma artimanha, Valença não é Espanha!", "Capetom, a nova Aljubarrota!" ou "Cristiano Ronaldo, antes eras um filho da puta mas agora és um colega de puta madre, és um colega de puta madre...") .

Ronseltz, Os Diplomáticos, Vigo capital Lisboa, Siniestro Total, o punkismo máxico, Lois Pereiro, Sétima Legiao, o sebastianismo, o Reino medieval de Galiza e o ridiculismo como xeito de acción política. Quen dixo que o fútbol non era cultura?

Toupa.net

2010-06-28T11:52:00.004+02:00

Somos un país de artistas, que diría Xurxo Souto. Temos pois o primeiro que fai falta para podermos falar de produción cultural de noso e de calidade: talento creativo, capaz de xerar contidos e discurso desde nós. Desde esa base, o seguinte é crear e afortalar estruturas que sosteñan ese talento e o conecten da mellor forma posíbel cos diferentes destinatarios. Cómpre que traballemos en todos os ámbitos da cultura, sen privilexiar uns por riba dos outros, mais de forma planificada e estratéxica. A nosa cultura precisa investir en formación artística para a excelencia, mais tamén necesita contar cun sector empresarial profesionalizado, capacitado e solvente e con medios de difusión social eficaces, que fagan visíbeis os nosos libros, discos, filmes, espectaculos escénicos, ... A acción pública desde as institucións revélase, nun caso coma o galego, absolutamente imprescindíbel para correxir as desigualdades ás que a nosa produción debe facer fronte no contexto dos mercados da cultura e o lecer. Mais esas políticas públicas, tan necesarias, non están existindo desde a Xunta de Galicia. Por iso iniciativas privadas coma a da toupa.net, desde a súa aparente sinxeleza e simplicidade son, no fondo, aínda máis importantes. Nun país tan poboacionalmente disperso coma o noso e no contexto dun cambio dos soportes e formas de consumo cultural, contarmos con plataformas de venda dos produtos culturais galegos na Rede resulta básico para seguirmos a ser unha sociedade produtora, creativa, dinámica, existente.

Apelación derradeira sobre a lingua

2010-06-26T18:48:00.006+02:00

Hoxe lemos nun dos nosos blogues amigos a despedida -agardamos que só temporal- d´El toupo que fuza, que explica no seu post sobre a cuestión da lingua: Teño a sensación de que o tema da lingua, que enchía boa parte do contido do blog, non dá máis de si. Estamos inmersos –máis ben submersos- nunha brutal etapa de dominación exercida a través da violencia simbólica, en termos de Bourdieu, contra a que parece que pouco valen as razóns por moitas veces que se repitan. Será o tempo quen poña a cada un no seu sitio.

Non resulta difícil comprender as palabras do amigo Suso se analizarmos as difíceis horas que viviu e vive a nosa lingua desde que o Partido Popular decidiu, un ano antes das eleicións galegas, rachar o consenso formal que existía entre os grupos políticos arredor da Lei de Normalización Lingüística. A radicalización do PP mudou acordos por desacordos, creou tensión social e converteu o principal símbolo identitario do noso país, a lingua, nun campo de batalla eleitoral, onde a mentira e a manipulación chegaron a níveis nunca imaxinados. A infamia continúa e a batalla -os argumentos racionais, os esforzos intelectuais que baten contra a maquinaria do discurso dominante- resulta realmente esgotadora. Comprendemos a Suso, pois, mais tamén desde aquí lle mandamos apertas, folgos e cariño. Precisamos, desde logo, do seu talante e do seu talento.

O caso é que un anda canso tamén desta cuestión, da que xa hai meses que non escribe, mais non pode evitar achegarse de cando en vez a actividades ou textos interesantes sobre a mesma. Onte foi o caso. Nun centro social compostelá diversas persoas con experiencia e coñecemento no ámbito da normalización debatían de forma aberta cos asistentes ao redor un grupo de preguntas ben interesantes que propuñan os organizadores. Cheguei cinco minutos despois do comezo e tiven que marchar un cacho antes do remate, mais polo medio saíron cuestións de fondo interese. Entre elas, traio aquí algunhas das que máis me interesaron:

a. a necesidade de revisar os métodos de ensino do galego no ámbito educativo (como se ensina a lingua galega nos centros?) e o papel (e competencia real) dos filólogos con respecto á dinamización social da lingua e á súa normalización

b. o debate sobre a capacidade de xerar discursos atractivos para a poboación por parte do movemento normalizador na súa globalidade, e a necesidade de xerar redes sociais de temática central non lingüística que axuden a achegar ao galego a máis persoas, especialmente no ámbito urbano

c. o acompañamento social de apoio que precisan as medidas lexislativas que se tomen a prol do galego, desde actitudes pedagóxicas e intelixentemente cordiais e firmes

d. a responsabilidade individual de cadaquén para co proceso de normalización social do galego (galeguización de nomes e apelidos no ámbito familiar, denuncia das deturpacións toponímicas, etc)

Con todo, o máis relevante do debate pareceume que foi a formulación -acho que non se chegou a facer de forma expresa, mais algunhas intervencións ían por aí- dunha cuestión presente na actualidade dentro do movemento normalizador, e que ten a ver coa natureza e eficacia do discurso sobre o galego que queremos e debemos proxectar cara o conxunto da sociedade. Ao meu entender estanse xestando dúas propostas diferentes neste sentido. É coñecida a posición dun grupo de sociolingüístas vinculados ao Consello da Cultura Galega que opta por debilitar o discurso identitario e defende estratexicamente a adopción e uso do concepto do bilingüísmo, como marco desde o que esixir igualdade real para o galego dentro do recoñecemento formal de dereitos para as dúas linguas -galego e español-. Ao tempo, mantense a fórmula tradicional noutro ámbito do movemento normalizador, o da vinculación da lingua galega co resto de causas "xustas" -por así dicilo- que protagonizan a axenda da transformación social desde unha perspectiva de autoestima e benestar. Este segundo discurso fai fincapé na cuestión do recoñecemento pleno da lingua e da identidade como condición inexcusábel para podermos falar minimamente dunha democracia de calidade no noso país. Normalización da lingua e recoñecemento de dereitos nacionais van, pois, inevitabelmente unidos desde esta perspectiva.

Perdóeseme a simplificación -necesaria para podérmonos explicar diante de quen só puntualmente se achega á cuestión da lingua-, mais acho que o anterior pode servir para saber de que falamos. Persoalmente milito na convicción de que nesta hora todas as propostas deben ser benvidas, e de que se estas se transladan de forma intelixente á sociedade -quérese dicir, dunha forma argumentada, positiva e non prexuizosa- todas elas poden ser de utilidade e poden atopar destinatarios aos que a apelación lanzada faga responder de forma favorábel cara o galego. Desde o constante traballo de anos da Mesa pola Normalización Lingüística ao exitoso e magnífico esforzo mobilizador da plataforma cidadá Queremos Galego, desde o labor sindical no ensino da CIG ao que poidan facer noutros campos novas plataformas e colectivos coma ProLingua ou GalegoLab... todas e todos, por máis que soe a tópico, somos precisos e debemos actuar con xenerosidade e altura de miras neste momento.

Mais, tampouco me resisto a non calalo, a xenerosidade e a altura de miras esixen autocrítica e mans tendidas, vontade de analisarmos todo o feito para aprender e tamén recoñecemento dos méritos para aqueles que desde o esforzo e o traballo colectivo fixeron posíbeis avances concretos para o noso idioma. A casa da lingua, que eu saiba, ten xanelas abertas, cadeiras para quen quixer entrar e unha porta sen chaves que nunca se pechou. Por iso, porque eu o vivín así, ségueme resultando chamativamente desagradábel constatar como hai quen segue procurando culpas e atribuindo vontades patrimonializadoras aos que, desde dentro da casa e organizados en diferentes colectivos nacionalistas, desenvolvemos estratexias en prol da lingua de noso, en tanto desvían a ollada, ao tempo, para non ver e non esixir un mínimo compromiso a quen foi, no campo progresista, radicalmente culpábel da falta de avances na cuestión identitaria e cultural do noso país, desde a época da Transición a hoxe. Falo, claro, dun PSdG que non tivo nunca proxecto para Galiza e que permite e permitiu tradicionalmente as taifas -o bochorno Caballero/Losada por mor das caixas de aforros foi só o último exemplo- mesmo que obxectivamente dinamitasen calquer posibilidade de construción dunha alternativa bipartita críbel e estábel, fincada nun núcleo -pequeno mais sólido- de acordos ao respecto do que somos e do que queremos ser como sociedade.

Todas estas cousas fun pensando onte, entrecruzadas coas diversas intervencións que no debate houbo. Pensamentos sobre como axir nesta sociedade do espectáculo na que a esfera pública ficou secuestrada polos (amos dos ) mass-media, verdadeiros transmisores da cotiá violencia simbólica coa que se agrede aos discursos que -como o dos dereitos lingüísticos dos galegofalantes- contradín as posicións hexemónicas que interesan ao sistema. Reflexións caladas sobre como axir neste campo da democracia formal desde unha posición de esquerda, que se nega a dar por boas as regras impostas polo capital e a identificación (tan socialmente interiorizada!) de sistema capitalista con democracia. E a certeza de que os destinatarios de tanta análise son ese grupo de rapaces que crucei ao saír, polos Concheiros, coa camisola da selección española vestida felices da vitoria sobre Chile, mentres falaban galego de sete vogais, e os milleiros de nenos e nenas que xa medran nas cidades galegas sen contacto ningún coa nosa lingua fóra do ensino, e os pais e nais que non saben moi ben por que pero acaban falándolles en castelán ao fillos, aínda que eles falan galego, e aos outros moitos aos que isto do galego lles parece ben pero pensan que non ha de ser tan importante...

Non quero facer da anécdota categoría, mais penso que me explico. É a eles aos que temos que dirixirnos, de forma argumentada, emocionante, emotiva, racional, intelixente, orixinal, amábel, firme, única, diversa, ... eu que sei como??!!. Sobre todo, tentemos que eficaz. Porque termos do noso lado a dignidade e a xustiza non vai garantir ningunha vitoria.

Neste blogue meu que tamén ten que ir pechando, esta vai ser, posibelmente, a última apelación que faga sobre a lingua.

VOLTA Budiño

2010-06-24T14:37:00.007+02:00

Se hai uns días saudabamos os traballos da Safari Orquestra e do Aló Irmao! de Narf & Manecas Costa, e aínda non hai moito faciamos o propio co novo de Berrogüetto, toca agora sorrir outravolta coa, precisamente, VOLTA de Xosé Manuel Budiño, unha gravación que deixa constancia das súas xiras dos últimos anos por catro continentes. Outra magnífica achega para a música galega, da man do bon facer de Falcatruada e do talento creativo do gaiteiro de Moaña.

Espellos e prexuízos

2010-06-24T14:18:00.002+02:00

Xa Wenceslao Fernández Flórez, o home que chegou a columnista e escritor porque ser periodista lle parecía demasiado tremendo, escribiu unha vez dun colega madrileño que, coa escusa de entrevistalo, foi substituíndo toda a información sobre Galicia que o escritor lle daba polos seus propios prexuízos. Por outra parte, a información en España é radial, como as conexións ferroviarias, e por iso se lle chama “prensa nacional” á que se edita en Madrid, aínda que teña menos difusión ca que se publica noutras partes. E como é radial, é epicéntrica. Galicia, por exemplo, está especializada informativamente nos últimos tempos en catástrofes naturais, como todos os sitios máis ou menos exóticos. Chámanlle temporal, por exemplo, ao que sempre coñecemos como inverno. Cando hai incendios forestais noutras partes, as preguntas son quen os prendeu e se os medios son eficaces ou non á hora de apagalos. Aquí a pregunta é por qué hai lumes (pois porque alguén os prende por intereses e non se dan apagado antes de que vaian a maiores, sempre me deron ganas de contestar).

X.M. Pereiro no seu artigo Como nos ven?

Novidades estimulantes para o verán que comeza

2010-06-22T12:01:00.009+02:00

Días de novidades editoriais que chegan ás miñas mans, na literatura e na música. Todas das terras nordestinas, de arredor da liña que nos une os corazois.

Positivas publica o poemario Os nomes da terra , do asturiano Xuan Bello, para min un dos máis destacados autores da actualidade en toda a península e do que recomendo vivamente Historia universal de Paniceiros. Xunto co de Bello sae tamén do prelo o libro gañador do Premio Narrativas Quentes de 2009, de título Organoloxía e autoría da ribadense Eva Moreda (que vén tamén de gañar o Terra de Melide 2010 cunha novela sobre a emigración galega a Londres nos anos 50 do pasado século). Tanto un coma outro son libros recomendabilísimos e que veñen ampliar un catálogo amplo, plural e diferente, do que forman parte nomes coma Lois Pereiro, Vidal Bolaño, Allen Ginsberg, Ronseltz, Mark Twain, Pasolini, Bukowsky, Mercé Rodoreda, Chico César ou George Orwell.

Pola súa banda Ouvirmos, através do subselo Vir, edita por fin o primeiro traballo da Safari Orquestra, con título de expresión mariña Ben deitei. Por moito que no texto promocional se defenda a calma e a paciencia coa que foi cociñado o disco, o certo é que pensamos que a súa xestación levou máis tempo do que sería desexábel, e iso pode repercutir tamén na súa recepción actual. Recordou este proceso ao acontecido no seu día co outro grande proxecto do que o líder da Safari Orquestra formara parte, os lembrados Skornabois, que editaran aquel seu magnífico -e único- disco homónimo xa na parte final da súa carreira. Con todo, a saída deste Ben deitei resulta sen dúbida unha excelente noticia para a música galega. Nun ano no que a cultura de noso parece vivir unha fonda depresión pola crise económica e pola lamentábel actuación do goberno Feijóo para cos sectores culturais resultan aínda máis estimulantes e necesarios os fermosos agasallos que nos son entregues da man de Berrogüetto, o Aló Irmao ou a Safari Orquestra.

Ser dun país que non existe

2010-06-21T12:52:00.007+02:00

e dunha terra que foxe dos mapas, na liña que confronta, que pon os ollos nos ollos de quen nos nega e lle canta até velo esmaciar. En Patria río hai que chega a ser chamado Eu, ou qué. A dureza dos días rompe en lágrima de tanta dignidade, de tanto impugnar o noxo e proclamar a beleza, cando o corpo pide armarse. En baixando a Xesta, si, na ida e volta do avós, na sombra das palmeiras, na parte de atrás das boticas, na letra vermella das imprensas, na descuberta da voz que nos di e nos fai parte do mundo. Desde a Órrea e Galegos ao Barqueiro pra aquén de Espasante, Cunqueiro atravesado na lingua, Vilar Ponte na vontade de ser povo, colectivamente, de noso. O que doe é a certeza e a esperanza, o que doe é sabérmolo. Non doe loitar por conseguilo. Non cansan a xustiza, a beleza, o pan, e si a fame. Para facermos habitábel este tempo construimos a república do norte do alén. Coas mans, co paso dos anos, pousamos os marcos nas praias que abren a rasa e deitamos a mirada nos peiraos, desde o alto da Frouxeira. Señorea ela as vilas e debuxa os camiños coma regueiros ou vías de fuxida, cara as fronteiras, no envés dos espellos. Coñecémonos ao mirarnos, ao darnos o chucho cos ollos cómplices, chamando a resistir sen termos que dicilo. A resistir, a resistir, aguantaremos desde a unión, diremos Rinlo, Santa Cilla, Cavanardá, Mini e Mero, bacallau. Mirarémoste e mirarasnos, e saberemos que ti tamén es dos nosos. Nun ritmo de habaneira, nas festas dos mariñeiros, nos regos de Hernán abertos no lombo deste norte que nos chama, no agrarismo que inzou as sementes de futuro. Foi vernos en eido dourado a estender a man, diversos, contraditorios mesmo, e afirmar novamente o valor da loita política compartida, dos espazos de encontro, da cultura social da esquerda e da unidade popular. Saúde e Pátria, compañeir@s!

España, España, bandera, bandera

2010-06-18T12:28:00.010+02:00

Teño falado con amigos sobre aquel curioso proceso que levara a Aznar, aos poucos, a acabar comportándose como o seu guiñol no fantástico e lembrado espazo televisivo de Canal +. Era o mundo ao revés: non eran os guionistas os que procuraban imitar ao daquela presidente, senón el mesmo quen teimaba en mimetizarse coa súa propia caricatura. O PP actual, coas súas posicións en temas como o laicismo, a memoria historica, os dereitos dos homosexuais, os ataques á diversidade cultural e lingüística ou a radicalización do seu españolismo vai camiño da conversión -no fondo, mais tamén nas formas - nunha formación política ultramontana, reaccionaria e de cheiro intenso a un pasado autoritario do que debería sentirse liberado rexeitándoo con claridade. Lonxe diso, o seu apoio máis ou menos explícito e a súa constante presenza no conglomerado mediatico da ultradereita semellan indicar que, aparentemente convencido e sen volta atrás, un PP que nalgún tempo quixo achegarse a certa dereita democrática europea volve transmutarse outravolta en caricatura actual da eterna tradición da España máis negra, inquisitorial e reaccionaria. E coma sempre, co mesmo estilo: acomplexado, insultón, chulesco, mentiroso, ofensivo, maleducado, soberbio. Toca novamente a España, España, bandera, bandera, dos xeniais Tony Lomba e Elio dos Santos, desta volta con rancio berce no Casino das beiras do Lérez e no novorriquismo de solarium do ladrillo levantino. Non vos riades (ou si), que o conto é triste.

Romántico e albión

2010-06-16T13:23:00.005+02:00

Empezou case de brincadeira, polo convite do amigo F.M. ao seu blogue futboleiro, cervexeiro, culto, romántico e comunitario (non sei se estes epítetos serán do agrado da Brigada Enfanterribilista que o dirixe) e ao cabo dos días foise convertendo en descuberta notábel camiño da adoración. Refírome á música do crooner de Sheffield, Richard Hawley, antigo membro de Logpigs e Pulp e agora extraordinario cantante e compositor en solitario. Si, xa sei que hai quen di que ten toques de Julio Iglesias e de Roy Orbison mais, que queren que lles diga, para min iso non fai máis que confirmar o seu talento e a súa calidade, canso como ando de animalcolectivs e outros pastiches insufribles. Nós quedamos con Hawley, claro está, o grande crooner do século XXI. Un dos últimos románticos, da banda dos albións.

Resistir, espertar.

2010-06-15T20:46:00.010+02:00

Resistir e espertar. A nosa conciencia e a dos demais. Tal vez a arte, a cultura, non poidan transformar directamente a sociedade, mais si ás personas que a conforman. E nese sentido os creadores temos unha enorme responsabilidade: resistir fronte a esta sorte de uniformidade mental que nos están impoñendo, transformármonos ao tempo que transformamos o mundo. Por iso, se tivera que definirme, diría simplemente que son un resistente máis. Un contador de historias que resiste.

John Berger, nunha entrevista que lle fixo o seu tradutor ao galego, Xoán Abeleira. Sobre Berger e a literatura galega, é recomendábel este artigo de Manuel Rivas.

Botámonos ao monte?

2010-06-15T18:04:00.007+02:00

1. Durante anos e anos o argumento de combate contra o terrorismo de ETA e dos GRAPO era que "en democracia, todas as ideas se poden defender sempre que sexa sen violencia". Derivábase del, polo tanto, que un podía ser independentista (e poñer en cuestión a configuración nacional do Estado) ou comunista (e poñer en cuestión a condición capitalista do mesmo) sempre que o fose a través do método electoral. Sendo isto así, a maldade inhumana ou o amor á delincuencia dos terroristas ficaba aínda máis en evidencia para o conxunto da sociedade.

2. Ocorre, claro, que o argumento era falso, como xa sabiamos. Ninguén acredita que o Parlamento español admita a posibilidade de que Cataluña se independize nin aínda no caso de así o solicitar democraticamente o 80 % dos cataláns, nin tampouco que o grande capital vaia permitir nunca pacificamente ningunha transición cara o socialismo. Estas cuestións pódense pedir, claro, mais non se poden exercer. Nesa trampa están os límites da democracia.

3. Os que non sabían destas limitacións do réxime bipartidista descubríronas nas últimas semanas. Decatáronse de que, si, era certo, PP e PSOE facían a mesma política económica porque...eles, no fondo, non mandan. Votamos a partidos e gobernan os mercados. E os mercados -o grande capital- xa decidira que, ben mirado, era mellor que a crise a pagásemos os cidadáns, ti e máis eu e aquel que vén por alí.

4. O novidoso do caso, pois, non é a evidencia de que a democracia española non o é tanto. A novidade radica en que o ex-presidente Jose María Aznar vén de cruzar, unha vez máis, a liña do politicamente correcto para atreverse a dicir o que todos pensan e poucos din nese partido único de centralismo financieirocrático que é o PPSOE: "No todas las ideas son legítimas en democracia aunque se expresen al margen de la violencia". Acabáramos!

5. A Aznar debemos agradecerlle, antes de máis, a sinceridade. Quedáronlle por responder, con todo, dúas cuestións. A primeira, quen vai decidir (el? o Supremo? a Falange? os que procesan a Garzón? os que pechan xornais? ) a quen se lle concederá o carné de demócrata e a quen non. A segunda, se por métodos non violentos centos de milleiros de persoas no Estado español non podemos aspirar a conseguir as nosas lexítimas aspiracións -aínda no caso de que fosen socialmente moi maioritarias- que nos queda? Convídanos o señor Aznar, acaso, a botarnos ao monte?

Onde é que nos imos atopar?

2010-06-14T11:20:00.006+02:00

Andan os días cheos de música, e nós felices. A semana pasada tivemos ocasión de achegarnos ao Dezaseis para compartir xantar da Guiné (sopa de barbo, arroz irmón de terra con perca) e mercarmos o fermoso Aló irmao! de Narf e Manecas. Xa falamos del noutra ocasión, con motivo dos concertos ao vivo que serviron para a gravación que agora temos entre as mans. Para todas e todos os que vos fagades con el, unha recomendación: non deixedes de ver todo o DVD.

Neses días saíu tamén o novo traballo de Lamatumbá, banda referencial no ámbito dos ritmos mestizos e festivos e que gozou no seu día dunha importante proxección fóra de Galiza. Coñecemos o clip do primeiro single, Logo chega o día , e tivemos tempo tamén para visitar outravolta temas clásicos e outros que non o son tanto, exercicio en todo caso sempre interesante.

En Foz, a libraría Bahía deunos a posibilidade de achegarnos ao magnífico A nena e o grilo, de Magín Blanco, con quen tivemos ocasión de falar e contrastar filias e fobias musicais e xornalísticas. Un pracer. O librodisco, moi moi recomendábel e editado por OQO, pódese mercar en librarías ou aquí, na Rede.

Xustamente con Marcelino, Mónica e Magín falamos tamén da Rockdelux, revista que no número de xuño trouxo un cd con interesantes colaboracións. Sr. Chinarro e Hola a todo el mundo versioneando El fantasma de la transición, de Triángulo de Amor Bizarro ou Manel e Nacho Vegas facendo o propio con The Kiss de The Wave Pictures, por exemplo.

Parece moito, pero aínda puido haber máis. Puido, mais non nos deu tempo. Para outra quedará facérmonos co libro 50 anos de pop, rock e malditismo na música galega de Fernando Fernández Rego e poder ver o documental Roger de Flor: naturalidade silvestre de Carlos Alberto Alonso. Os dous teñen boa pinta e aos dous lles teño moitas ganas.

Por música non será.

LAMATUMBÁ from OROBORO FILMS on Vimeo.

Benzón

2010-06-12T16:47:00.008+02:00

Compartir a palabra e a amizade, o sorriso xeneroso, a ollada limpa. Volver á terra cando o verán percura unha certeza / no ritmo dos espazos, nun norte que vestimos de miradas e sorrisos, cómplices, de tempo roubado aos que rouban o tempo. Visitarmos na foto de Sarri o mar de Cunqueiro, Manuel Antonio, Seoane, O marinheiro de Pessoa. Atoparnos nas palabras e recoñecérmonos nas caras e os afectos. De Foz, de Mondoñedo, de Ribadeo, en baixando a Xesta. E falar, falar de todo até o cansazo feliz, para sabérmonos vivos e sabérmonos ben, gozando as descubertas , as conviccións, a memoria e os desexos. Dá gusto nas nosas conversas impugnar o cinismo, axir contra a vergoña, construír a esperanza. Dá gusto saber que estades, perto, tervos aí. E hai días, coma hoxe, nos que apetece dicilo.

Bruído sen nome

2010-06-09T21:58:00.005+02:00

Todo bruído sen nome é un agoiro. A palabra de Novoneyra, Blanco Amor e Otero Pedrayo. A paisaxe, a xeografía, o clima como elementos a partir dos que construír narrativas e reabrir cicatrices. A revolta e uso consciente dos tópicos. A insularidade histórica de Galiza. Bótase de menos un achegamento das propostas máis innovadoras e arriscadas no panorama sonoro galego a elementos que potencialmente permiten construír tese, discurso, conceptualizacións. Bótase de menos un Bruído sen nome disco, alguén o pode tentar como lista de spotify. Sería interesante procurar fórmulas de achegamento e roce entre creadores novos do ámbito do rock con textos e elementos determinados do campo da escrita. Penso en Grupoh, Roper, Hanom Ausse, Projecto Trepia, Qualia, Noise Project, Colectivo Oruga, ... Penso en Islandia. islandia referencial. Todo bruído sen nome é un agoiro. Non sería interesante construír unha narrativa musical intensa e diferente, para o que dure, enraizada na humidade das fábricas de frío de Celeiro, dos camións subindo a costa do Sal, da ferida económica -brosa e mencer, discotecas de Cospeito, emigración, Arianrod é dorneira- na terra?

Matrix

2010-06-08T20:07:00.008+02:00

1. Sociedade da información

2. Sociedade do consumo

3. Producir, producir, producir

4. Democracias bipartidistas que non son nin democracias

5. Liberdade de expresión

Unha voz, desde as marxes, que apenas sae nos xornais e é ocultado de forma diversas, afirma no medio do ruído -pan e circo- que enxordece: non chega con cambiar de equipo, cómpre cambiar as regras do xogo.

Non hai resposta. O ruído continúa. Está tolo, óese que di alguén por aló, de gravata, nervioso, cun sorriso maquinal e forzado. No Matrix capitalista continuamos, ¿ignorantes? e felices da nosa condición, enchufados ao único dos mundos posíbeis, impedidos de actuar colectivamente para mudar a realidade.

Marabilla

2010-06-07T14:20:00.004+02:00

Para saber máis.
Para mercar o disco.

Propostas para as últimas horas do domingo

2010-06-06T20:48:00.006+02:00

Artigos

Cosas que pedir a un presidente, Aniz.
Hai que loitar contra a desesperanza, Montse Prado Cores.
A esquerda e os media, Depósito de esperanzas.
Que recorten ellos!, Concha Caballero.

Clips musicais

Narf & Manecas Costa, Aló irmao!.
Joe Crepúsculo, Toda esta energía.
The Homens, Crocanti
Ruxe Ruxe, Buratos

A imaxe do post está tirada da web do fotógrafo mariñao Nachok.

Na AP-9

2010-06-05T18:25:00.004+02:00

The Homens, Á la guillotine!
Micah P. Hinson, Yard of blonde girls
Paul á sombra, Unha tarde no zoo
Van Morrison, Brown Eyed Girl
Carly Simon, You´re so vain
Sr. Chinarro, El rayo verde
Chucho, La mente del monstruo
Grupo de Expertos Solynieve, La reina de Inglaterra
El Petit de Cal Eril, Els gats 2
Triángulo de Amor Bizarro, El fantasma de la transición
Los Planetas, Para que luego digas
Mc Enroe, Los valientes
Emilio José, Vodka

Identidades

2010-06-02T18:00:00.005+02:00

Se me preguntan cal é a miña patria, responderei: Galiza. Son galego e nacionalista, confésoo. Ao carón desta vivencia medran outras, en círculos que se tocan. Os amigos, o deporte, a cultura de masas, ... tamén nos cohesionan e identifican. Gústame sentirme compatriota daqueles que medraron mirando Aqueles marabillosos anos na difícil adolescencia, ou que tiveron as súas primeiras e inocentes veleidades filosóficas arredor das noites de Cicely, Alaska. A escolla podería ir por outro lado, sempre na ribeira sentimental: as tardes de nocilla e Son Gokuh, a lembranza da infancia nos recreos felices, as derrotas de Epi, Jiménez e Solozábal fronte á Jugoplastika de Split.

A identidade é unha cousa complexa, en continua construcción, dinámica, que se move etérea e lenta coma unha néboa mesta, capaz de nos confundir os ollos e incapaz de ser aprehendida pola razón. Sentino en Baroña, sentado enriba dos séculos, mirando o mar, ou nun hostaliño nos cumes de Taramundi, onde temos de certo consciencia do pouco que é un home, o home. A miña patria son os meus: os amigos, os afectos, as persoas amadas. Mais tamén aqueles cos que comparto casa grande: emocióname o puño pecho da dignidade na Quintana dos vivos e o país ergueito do Nunca Máis, e nada me di a rojigualda española. Apoño, contra o Imperio, a face de terra moura da vella Mamasunción, arada polo tempo, a caída dignísima de Allende na Moneda e aquela avoa kurda de pano na cabeza, triplemente asoballada.

A miña patria é matria e quere ser fratria, que cantara Caetano. E non é miña, é nosa. Por iso non renega da historia, da política, da loita de clases. É vermella e flor e utópica e inocente; pero si, mancha as mans para avanzar. Vale a pena. Por iso, sendo así as cousas, cómpre fuxirmos da renuncia ao matiz, da dialéctica maniquea do comigo ou contra min.

Traballando nisto da cultura, por outro lado, debemos ser conscientes de que, da mesma maneira que o ensino homoxeniza e reproduce os valores sociais, a cultura fainos diferentes. Esa diferenza, acredito, é desexábel, positiva, rica para a vida. Hai quen non o entende así, e é belixerante cos que si o facemos. Síntoo. Sinto escandalizar alguén se son sincero. Non me vai importar moito que España gañe ou perda partidos no mundial: nin son nin vou ser leal a la Roja; eu quero selección galega, e en partidos oficiais.

Hanme permitir -políticos da dereita máis recalcitrante, micrófonos de Prisa, altavoces mediáticos da España eterna- que garde a emoción para un bico das miñas avoas, para un café cos amigos contra o frío que envolve as rúas de decembro. Non me interesa a súa bandeira. Os seus símbolos son tan lexítimos e respectables coma calquera outros, sen dúbida, mais hanme desculpar se non os fago propios. Galiza existe para si, mais tamén en si. Só Galiza é a miña patria, a miña nación, estea inserida ou non, no futuro, nalgún outro Estado.

Xa que logo, hannos permitir -políticos da España una, tertulianos a soldo do capital, opinadores exaltados de orella de barra de bar- que escollamos, que decidamos, que poidamos ir construíndo por nós mesmos o que sentimos e o que somos, a nosa identidade, sen ter por iso que ir, nin hoxe nin nunca, contra ninguén. Non é unha petición, compañeiros, é unha esixencia. Estes días navegamos na Frota da Liberdade.

O respecto ao dereito alleo é a paz (Benito Juárez).

Rabia positiva

2010-06-02T08:49:00.004+02:00

Pasamos a fin de semana cos amigos no exitoso tapeo ribadense, tan ben glosado -e fotografado!- no blogue de Manolo Gago, e volvemos a Compostela co estómago encollido e a indignación impotente pola nova da sanguenta acción militar israelita contra a Frota da Liberdade. A raiba mantense hoxe: nin UE nin EE.UU. condenaron con claridade o acontecido e aínda por riba nos chaman imbéciles á cara, pois non outra cousa supón canear o asunto cunha petición a Israel de investigación xusta e imparcial.

A xestión política que o grande capital está facendo da crise, declaracións como as do presidente alemán ou actuacións internacionais tan lamentábeis como a dada ao terrorismo de Estado sionista non fan máis que contribuír ao desapego da xente coa política convencional actual, convertida en mero circo de intereses desconectados do sentir e das necesidades dos pobos e persoas. A cuestión, para min, está en saber se desde o lado dos que non cremos neste modelo capitalista -que pon ás persoas ao servizo dos mercados e que vén de transparentar a absoluta subordinación da política aos intereses dos poderosos- imos ser quen de mudar a decepción, a raiba e o desencanto social en forza de revolta e en enerxía positiva para construír propostas políticas de orientación máis xusta, humana e igualitaria. De non ser así, agárdanos o medre do extremismo de dereitas e o triunfo electoral dos que queren a anorexia para o Estado social.

Raiba e cabreo político, pois. Mais que a música non falte para acompañarnos. Un amigo achégame un magnífico e irado post sobre os festivais musicais e noutra publicación dixital atopo a Emilio José máis ourensanista ca nunca. Para rematar, unha reseña sobre o libro 50 anos de pop, rock e malditismo na música galega.

Xa cantaban Os Resentidos nos 80 aquilo de "somos 29 na casa e estamos todos no paro, economía sumerxida..."

A volta da política

2010-06-01T12:38:00.003+02:00

Arrombaran as palabras e as ideas na orxía triunfante do capital. Rematara a historia e conceptos como marxismo, anti-imperialismo, colonialismo eran termos connotados en negativo: atraso rancio, política demodé. Mesmo dentro da esquerda e do nacionalismo houbo quen abrazou panfilamente as trampas máis evidentes dos mercados: o europeísmo monetario contra a Europa social, por exemplo.

Mais velaquí que en ano e medio todo mudou. Estes días son especialmente reveladores, transparentes. As declaracións do presidente alemán (que forzaron a súa dimisión), os asasinatos israelitas de cooperantes, a xestión política da crise capitalista, ... Nunca tivo máis vixencia falar de anti-imperialismo e nunca foi máis visíbel a natureza verdadeira do grande capital.

Fronte á moi comprensíbel decepción e desapego dos cidadáns para coa política convencional, cómpre activarmos as potencialidades deste momento nos que a ferocidade capitalista queda a descuberto. Cada vez máis sociedade é capaz de ver que o rei vai nu.

Os artigos recomendabilísimos agólpanse en diversos medios. Eu propoño estes, dos que puiden ler:

Enric González (El País): Israel se asoma al abismo
Jose A. Pérez (Mi mesa cojea): El porqué de las guerras
Pierre Miró (El pobrecito veedor): Otra política es posible

Tamén dou conta de dous correos que me chegaron: un de aviso das concentracións de protesta que haberá hoxe en diversos puntos de Galiza pola masacre israelita e outro sobre unha campaña que xa anda circulando de boicote aos produtos dese país.

Pola miña parte, escribín isto para o Terra e Tempo dixital.

A posición da cultura

2010-06-01T08:28:00.003+02:00

Nun contexto coma este, pídeselle á cultura que cemente a sociedade e dea cohesión e unidade fronte ao que os mercados rompen. Ollo. Convén non confundir cohesión con anestesia, unidade con narcóticos sociais. A realidade actual non pide culturas de evasión, pide ser invadida. De luz, de ideas, de claridade e pedagoxía nos discursos, de propostas críbeis, de alternativas. Se a creación artística quere volver cumprir algún papel relevante en relación á sociedade debe necesariamente repolitizarse, mancharse de pobo, volver ao seu sentido primixenio de espazo xerador de ideas, de cohesión e de sentido para as comunidades e as persoas. Falamos de política e facémolo nesta dimensión de compromiso coa realidade, non obviamente en sentido partidario ou electoral.

Para leres máis, pincha aquí.

Profundar nas causas

2010-05-27T23:39:00.003+02:00

Levo varios días lendo e vendo diversos materiais sobre a crise económica que padecemos, que a analizan desde fóra do consenso ideolóxico neoliberal dominante. Recomendo vivamente dous libros, moi distintos entre si mais realmente impresionantes e pedagóxicos ambos: Contrafuegos, de Pierre Bourdieu e La Crisis, de Samir Amin.

Da mesma maneira pediríavos que destinásedes vinte minutos do voso tempo para esta interesantísima entrevista ao portavoz de ATTAC no Estado español.

Entrevista a ATTAC en CNN+ from AttacTV on Vimeo.

Notas de blogues a rodapé da tarde

2010-05-26T16:18:00.013+02:00

1. La opinión pública tiene el monopolio del significado como Telefónica de las comunicaciones, Endesa de la electricidad o Repsol del petróleo. La opinión pública no es más que otro de los rostros del de las mil caras, la piel y la lengua del Capital. (Antonio Orihuela)

2. Sube la Bolsa, baja la vida.

3. Si votamos a partidos, ¿por que luego gobiernan los mercados? pregunta El Roto na súa viñeta.

4. Había tempo que non pasaba polas dos amigos Willy Sifones, Emereci , Seitura e Ulmo de Arxila. Lelos fai gozar e ser consciente do talento que temos por entre nós.

5. Continúa a ofensiva de El País contra Cuba. Alí, en Cuba, coñecín a obra de Atilio Borón, arxentino. Hoxe escribe sobre Europa.

6. The The, Zounds, The Magnetic Fields. Pop para un tarde que non se define.

7. A estas alturas, a teoría buenista -ou interesada- do sacrificio persoal para evitar males maiores xa non serve. Todo indica que, como diría Bourdieu, é simplemente unha nova constatación de que hai persoas que intercambian servizos ideolóxicos por posicións de poder.

8. Neste proceso perdemos un sociólogo e gañamos músculo, discurso, unha Academia e ... un rapeiro.

9. Anda mal a cousa. Quédanos a nosa xente.

Eu son de aquí

2010-05-26T11:06:00.011+02:00

a herba estrada na aira polo vento e un olor a coello con patacas, ás tres da tarde
o sol chamando na porta á sombra da figueira
trinta ou corenta teleindiscretas enriba dunhas táboas, apoiadas nos muros da corte dos xatos, cos cromos de V e o álbum da Liga do 85
os dedos que agarran as beiras do pozo, entre a folgueira. o resto do corpo na auga, o berro, a volta do monte subido no tractor
dela dicindo sabe que guripa, manducar, cata que non
a galbana das catro no verán, soltar o can para xogar por onda o hórreo e a fonte. xogar ao fútbol contra a porta do cabanón
a veciña que di soméllase a seu pai
beber un goto de auga fresca na cociña, sentindo ladrar a queti, e mirar a escopeta de caza de meu avó
o olor das lacenas
o pelo loiro de meu irmán, schuster, koeman
dela dicindo atarrecer magoei e trabuqueime
o sabor do colacao
a marcha para a vila, o bar Venecia
e o abandono de nós, onde xa non queda
nada

Alrededor de tu piel / ato y desato la mía

(Miguel Hernández)

Democracia de mercado

2010-05-26T10:41:00.004+02:00

Enerxía

2010-05-25T20:40:00.007+02:00

Propósito, promesa, prometinme. Reler Os camiños da vida, Xente ao lonxe, O demo nos outeiros, Historia universal de Paniceiros e Días contados. Quero quererme máis e agasallarmos de novo, nas tardes de verán na Arealonga, antes das cañas cos amigos pola vila. Farei o mesmo con Mamasunción, se Riqui me acompañar, e cos clips xeniais d´Os Resentidos. Desde logo tamén Cunqueiro na voz de Amancio Prada, onde sempre convén voltar para ollarnos doutro xeito. Na barra do Recuncho cantaremos Marful e Mercedes Peón, cos Clash e con Kortatu. Mirarei algunha noite, outra volta, as faces de Manuel Antonio, Elis Regina, Uxío Novoneyra e Lois Pereiro, poderosas coma palabras cinceladas no vento, tocando as capas dos libros ou na escoita de cascos e sofá. Falarei con Manolo de Oliver Laxe, con Marcelino de Emilio José, con Suso de lingua e políticas culturais, con Carme de Alexandre Bóveda, Syra Alonso e Margarida Cordeiro. Pecharei por fin Cavanardá con palabras de noso. Adrián contarame do último de Luís Rei ou Vázquez Pintor, e Marlene de Riveiro Coello e Paul Auster. No Pataca, con Tono e Samo, recitaremos de novo para nós Reixa e Ronseltz, ignoraremos con eles as razóns de Petrarca para se poñer a escribir en florentino en vez de en latín e farémoslle novamente a Uxío a parcelaria, desde a admiración máis punk atravesada nos dentes. Na AP-9, camiño de Ribadeo ou Compostela, subireille o volume aos Samesugas, aos Ataque Escampe e a Guadi Galego. Gravarei outro cedé de varios e nel andarán Narf e Noise Project, cos Zora Gabbara, Nadadora, Mazzy Star ou Camera Obscura. Igual lle chamo INDIEpendencia!. Poñerei a camisola de Queremos Galego, para ir á praia, e ao terceiro bobo que me veña con chorradas regalareille o artigo de Pereiro que levo impreso no bolso para ocasións coma esas. Que o lea se quere e nos deixe falar de fútbol, como a xente normal. Todo o anterior -tanta creatividade, talento, emoción- éncheme de enerxía, dáme folgos renovados, faime sentir máis vivo e máis feliz. Hoxe apetecíame dicilo, con tranquilidade e contundencia, con xogo bonito ou ao contraataque, despois de enésima conversa na que tiven que aturar os prexuízos contra o galego en gorxas progres e modernuquis. Propósito, promesa, prometinmo a min mesmo. Catro pollitos bien, catro malbichos e catro mamóns non me van tirar a forza para seguir vivindo, orgulloso e cada día, na lingua de Dela de Florente.

Quen elixe ou vota aos mercados?

2010-05-22T11:47:00.007+02:00

Resulta evidente que estamos asistindo á derrota das democracias fronte á ditadura dos mercados. As medidas impostas por Bruxelas e o FMI a Grecia e a España transparentan, neste sentido, a verdadeira natureza do capitalismo. A crise fáiselle pagar á sociedade en tanto o diñeiro público se pon a disposición dos bancos. Dicíallo clariño Julio Anguita no programa 59 " de TVE ao resto de comentaristas, que falaban das medidas económicas como se non fosen medidas políticas tomadas en función dunha determinada ideoloxía:

"Todos los que han empezado a tomar estas medidas han dicho ´porque lo dicen los mercados´. ¿Se han dado cuenta ustedes de que esto lesiona el principio democrático? ¿Quien elige a los mercados? (...) Está en riesgo el sistema democrático: los que no se presentan a elecciones dicen por nosotros lo que hay que hacer contra nosotros".

Os artigos de Vicenç Navarro, Alfredo Suárez Canal, Bernardo Valdés Paços e Xosé Ramón Ermida resultan moi recomendábeis para entendermos mellor a rendición ideolóxica da socialdemocracia e o que agocha de fondo esta crise.

Punk

2010-05-21T17:45:00.004+02:00

Brais Pinto, Consello da Mocidade, UPG, AN-PG, Moncho Reboiras, Novoneyra, Blanco Amor, Luís Seoane, Ferrín, Sargadelos, Rompente, BNG, Loia, Galga, Atlántica, Francisco Rodríguez, Os Resentidos, Radio Océano, Ronseltz, Manuel Rivas, Lois Pereiro, Chus Pato, ...

Do dito ao feito

2010-05-21T13:58:00.008+02:00

El PP está, por supuesto, contra el feísmo y la especulación, pero ha devuelto el control urbanístico al caldo de cultivo donde se cría el huevo de la serpiente -los ayuntamientos-, ha desmantelado y/o paralizado la Agencia que velaba por el cumplimiento de las leyes y ha elevado a los altares del control urbanístico a conocidos infractores (como en Gondomar) y sobre otros tiende un manto de comprensión igual que la Iglesia con los sacerdotes acusados de pederastia (aunque la Iglesia al menos ahora los aparta de donde pecaron).

Lo de la Oferta do Courel está muy bien, y es un ejemplo más de que el PP ha querido darle tal giro al asunto, y tanto se lo ha dado, que han acabado en el sitio de partida. Pero el conselleiro Rueda debería ahorrarnos más muestras de matonismo declarativo como sentenciar que oponerse al decreto cordial es estar a favor de una dictadura lingüística (quizás si no dijera cosas tan tremendas evitaría esa expresión de inseguridad nerviosa, como de quien teme llevar un golpe, que trasluce en cada comparecencia pública) y Feijóo tendría que renunciar a ponerse estupendo como cuando atribuye a sus críticos que "siempre están inventando una Galicia que no existe" (gracias a la Galicia que "inventaron" los de la Xeración Nós, él es presidente de la Xunta y no de una Diputación). Y renunciar a más acciones "positivas" a favor del idioma como eximir a los funcionarios de una prueba en la lengua que en teoría deberán dominar y eliminar la cuota mínima de libros en gallego para bibliotecas de centros públicos. Con esas palabras y esos hechos es como han generado o potenciado -cordialmente, por supuesto- prejuicios contra el gallego, como comprobó el mismo presidente ya en el primer acto del partido después de las elecciones, en el que una airada militante le protestó porque la documentación estaba en gallego.

Tirado do xenial artigo de X.M.Pereiro sobre a postura do PP sobre a lingua galega.

Traio tamén aquí o video fermosísimo que recibín esta tarde da miña amiga Mónica, con Darío Xoán Cabana recitando un seu poema máis de actualidade ca nunca.

"Los de atrás vienen conmigo"

2010-05-21T13:06:00.006+02:00

Los Rakas, Soy Raka
Maluca, El Tigeraso
Unidos por el Flow, Unidos por el flow
Calle 13, Puerto Rico Libre

A latinidade en relación ao Imperio, a marca da pobreza en relación ao capitalismo. Dá para pensar sobre identidades, culturas e, sobre todo, política. Política contra a desigualdade, contra a dominación, en favor da dignidade. Máis necesaria que nunca. Advirto que estou máis na onda de Zizek que dos multiculturalistas.

A canción e o poema

2010-05-20T18:33:00.006+02:00

Apetece, con Cunqueiro, sentarse en un rincón de mi ciudad a oír como alguien teje el silencio, los paños sutiles del silencio, y los tiende en el aire, escoitando se existir a desexada Pavana na honra dun mariscal defunto. Apetece trabar no pescozo da tarde, cantar no espello transparente dos ollos teus, probar outra volta a arte de perdermos pé ás beiras do agardado. Diante de nós cadeiras, e nelas sorrisos dun verán primeiro que se achega a buscarnos. Onte xogamos ao fútbol na porta da igrexa, rompemos a boca nas traizóns cotiás, fomos aquí, ou alí, mais xuntos. Despois erramos coma sempre, na nobreza dos anos, na intemperie da vida que invadimos e se deixa. Gustounos. Volveriamos facelo. Cruzar a liña perfumada da costa e brindar con viño malo onde o destino nos agardaba. Alí nos miramos e nos demos -bailando sen movernos, querendo ser maiores, malferidos de esperanzas- as palabras prestadas de Galeano que Helena me mandou con vento norte: Dueño de nada, dueño de nadie, ni siquiera dueño de mis certezas, soy mi cara en el viento, a contraviento, y soy el viento que me golpea la cara.

Sempre positifo

2010-05-19T18:13:00.005+02:00

Teño un amigo que defende con tesón e romántica terquedade a traxectoria de Montero no Barcelona, aínda que el sabe coma a min que -recoñecéndolle ao base dos tiros libres sen rebote a indiscutíbel calidade que posuía- non deu de si o que todos agardaban nin chegou a xustificar na pista o feito de ser a fichaxe máis cara do baloncesto ACB daquela altura. Gústame, contodo, a súa teima por Montero. Gústame polo que ten de aposta por algo máis que os fríos resultados, polo que supón de aprezo cara os que non se consagran como triunfadores indiscutidos, polo que mostra de respecto e memoria dos que caen no medio do camiño cara a gloria.

Non é o caso da persoa da que vou falar, mais a min pásame algo semellante con Louis Van Gaal: sempre o defendín e continúo coa espada na man, disposto ao debate tabernario. Eu ben sei das dificultades de xustificar unha defensa con Okunowo, Celades e Reiziger. Tamén, é obvio, do pouco cariño que o home soubo gañar para si na mediática deportiva. Mais o paso do tempo, coma sempre, deu e quitou razóns. O seu palmarés continuou medrando e resulta hoxe impresionante. E sobre os medios, vista hoxe a pucharca pocilgueira na que foi dexenerando a prensa deportiva -nalgunha altura foi diferente, non si? - o carácter do holandés resúltame cada día máis digno de tenrura e xustificación.

Véuseme á cabeza Van Gaal mentres pensaba nas alineacións históricas do Barcelona, un equipo que gañe ou perda sabe a que xoga e defende ese estilo desde os tempos de Cruyff, e que acadou con el e cos seus sucesores máis evidentes (Van Gaal, Rijkaard, Guardiola) os seus momentos máis álxidos de brillantez futbolística. Lembrei entón as dúas ligas gañadas polo segundo (97-98, 98-99) e como na última temporada os fados se abateron negros e malditos sobre o equipo, nun derradeiro mes fatídico que conduciu ao desastre cando todo facía presumir que ese ano se gañarían -polo xogo demostrado: irregular ás veces, mais tamén espectacular e brillante decote- a Liga e máis a Champions. Ese mes de derrotas supuxo a fin da era Núñez no Barcelona e a dimisión do holandés, sempre cuestionado, sempre na picota. Cóntano e repásano, maxistralmente, no blogue Diarios de fútbol.

O tempo pasou e o Barça viviu momentos gloriosos, como os actuais, mais é de xustiza lembrar desde a distancia Van Gaal, días antes de que, xa o verán, gañe de novo a Champions fronte ao histrión maleducado Mourinho.

El entorno siguió presionando para que se cambie el entrenador, apuntando también al presidente. Los discursos caminaron por la misma senda de los dos últimos años, con la prensa repitiendo la cantinela de que el equipo había perdido la identidad catalana y que se había convertido en una colonia de extranjeros, la mayoría holandeses, mercenarios que no sentían la camiseta. Este discurso se mantuvo, como decimos, a pesar de ciertas evidencias que en teoría amenazaban con desmontarlo. Por ejemplo, Celades, el pobre canterano que había tenido que huir de la dictadura vangaaliana, recaló en las filas del Real Madrid, tal y como se había avisado desde el club tiempo antes. Nadie escribió de aquello. Por otro lado, otro refugiado político como Oscar no triunfaba en el Valencia, a pesar de sus innegables facultades. Cuando Héctor Cúper, su nuevo entrenador le expulsó de un entrenamiento con idénticas formas y por la misma razón que hacía menos de un año lo había hecho Van Gaal, nadie volvió al episodio de la temporada anterior para pensar que quizá, aunque solo fuera un poco, el entrenador holandés tenía parte de razón.

En el vestuario blaugrana, por otro lado, se abrió un nuevo cisma cuando Rivaldo afirmó no estar dispuesto a jugar más en el lugar del campo en el que le ubicaba Van Gaal. La prensa, la misma que acusaba a Robson de no tener suficiente autoridad para imponerse al capricho de las estrellas, tomó partido por el brasileño y resumió el caso como una muestra más del mal carácter del holandés. No les faltaba razón. Van Gaal cometía un terrible pecado: ubicaba a Rivaldo en la parte del terreno de juego en la que creía que más rendiría y en la que, el año anterior, había ganado el Balón de Oro, marcando veinticuatro goles en treinta y siete partidos. Algo, como vemos, imperdonable.

Cadaval no Obradoiro

2010-05-19T13:05:00.001+02:00

Vía Fame + Fortune traio a Cavanardá un anaco da intervención/animación/actuación de Quico Cadaval no remate da manifestación multitudinaria do 17 de maio. Ironía, humor e cultura na defensa da lingua de todos e todas.

Navegando

2010-05-18T23:21:00.007+02:00

Enric González escribe os colonos israelitas. Ana Curra fala no Público sobre a movida madrileña. Santiago Alba Rico explica que "el periodismo es una de las ideas más bonitas de la historia de la humanidad, pero hay que preguntarse en manos de quién están los periódicos para saber a quién creemos". Manuel Rivas responde a Feijoo a través dun poema xornalístico. Leo a Adrián, comentamos un pouco sobre o asunto e saboreamos as ganas de compartir unhas cañas en breve. Concordo cos do Spectrum: non hai fraude na economía financeira, a economía financeira é a fraude. Concordo coa análise que do suicidio zapateril realiza Alfredo Suárez Canal. Pregúntome sorrinte se será verdade. Vólvomo preguntar, e sigo sorrindo. Descubro o pop acaramelado de Class Actress. E continúo navegando.

Dancing days

2010-05-18T17:55:00.007+02:00

Refree, Como en los días corrientes
Mishima, Un tros de fang
Projecto Mourente, Eu só
McEnroe, Los valientes
Los Planetas, No sé como te atreves

A socialdemocracia neoliberal

2010-05-18T13:41:00.006+02:00

Tiña pensado volver sobre as medidas de recortes sociais anunciadas por Zapatero a semana pasada, das que xa comentei algunha cousa por aquí. Mais no Terra e Tempo Dixital saíron estes días dous artigos imprescindíbeis para comprender, no plano ideolóxico, o que supón politicamente o novo rumo tomado polo Goberno. O primeiro deles é de Alfredo Suárez Canal, o segundo do profesor Bernardo Valdés Paços.

A Liga dos 99

2010-05-18T13:21:00.004+02:00

O video que viu o Barcelona antes do último partido de Liga. O valor do colectivo, a unidade, o esforzo conxunto, o compañeirismo.

Non podemos, e queremos poder.

2010-05-18T13:05:00.003+02:00

Alí estivemos, aguantando o sol con orgullo, dúas horas e pico no medio dunha grande maré que pedía -é triste ter que manifestarse por iso- poder vivir no noso país na nosa lingua, con normalidade. Pedímolo porque hoxe, tristemente, non podemos.

Na ruta da beleza cara a morte

2010-05-14T14:11:00.006+02:00

O sentido da vida está na resistencia
a non perder a seducción das formas insubmisas

a páxina divina que se escribiu na neve
como o libro de Kells
ou falar da paixón que durou como a vida en Vigo
no sagrado

E non perdelo todo na ruta da beleza cara á morte
nas madeiras gravadas na saudade de Luís Seoane
no exilio de Bos Aires:
os oficios amados a cerámica o tecido a orfebrería
a memoria auroral xunto ás pallozas a carón dalgún dolme

Debuxar con amor as liñas paralelas milenarias
vasos campaniformes
ou tal vez deseñar nalgún momento axial unha Diadema...

O neno medra e soña por enriba do tempo

Luz Pozo Garza, "A Diadema de Ribadeo"

O demo nos outeiros

2010-05-14T13:14:00.005+02:00

Eramos moi novos. Creo que naquel ano non durmín nunca. Pero tiña un amigo que aínda durmía menos ca min e, algunhas mañás, xa se vía pasear por diante da estación, á hora na que parten os primeiros trens. Deixarámolo, á alta noite, diante do seu portón; Pieretto dera outra volta, e mesmo vira o abrir do día, e tomara un café. E agora observaba as caras envisas dos varredores e dos ciclistas. Nin sequera lembraba as conversas da noite: velándoas, dixeríaas e dicía con calma: "Faise tarde. Voume deitar".

Cesare Pavese, O demo nos outeiros

Música: Los Planetas, La veleta

Amar a trama

2010-05-14T12:47:00.004+02:00

Y con todo esto, a veces, de vez en cuando, también pierden. Pierden por falta de voluntad. Por no haber sudado la camiseta o por peseteros. O porque últimamente han comido mucho y bien. Y ya no tienen tanta hambre. Sí, también pierden por estas razones. Como todos los equipos del mundo mundial. Pero también pierden porque a veces, Xavi o Deco o Iniesta van a robarle los balones a los centrales cuando a lo mejor no deberían. O porque el balón que empieza en la derecha va camino de acabar en la derecha. O porque el tercer hombre se usa poco. O porque Ronaldinho tiene que recibir más balones de Márquez y menos de Sylvinho... O porque la transición ataque-defensa, de tenerla o no tenerla, era un visto y no visto, y ahora a lo mejor es más lenta. O porque no está Eto'o. ¡O qué sé yo por qué pierden! Pero pierden. Pero pierden no sólo por no sudar la camiseta. Por no correr más y más. Pierden por otras cosas que ellos saben. Unos porque han nacido aquí y así han sido educados; otros porque no les queda más remedio que aprender.

Mañana el Barça perderá. O pasado mañana. A todos nos pasa. Pero nadie puede discutir que hace ya mucho tiempo que el Barça es un equipo reconocible. Único. Y a mí no saben cuánto me gusta.

Horas antes del partido ante el gran Zaragoza, Iniesta mandó un mensaje a mi hermano. Mi hermano me lo reenvió. Decía: "Vuelve el dream team. Juego". ¿Sienten o no cómo han de jugar a este maravilloso oficio que es jugar al fútbol?

Artigo de Pep Guardiola no diario El País (02/03/2007), sendo entrenador Frank Rijkaard.

Mercadocracia

2010-05-12T22:09:00.000+02:00

O galego, o noso existir.

2010-05-12T18:54:00.006+02:00

Kalhu, Ariel, Jaione, Craig, John, Teotónio, Besa, Yi Li, ... viven en galego, fixeron súa a nosa língua, de todas e todos. Eles participan da exposición O GALEGO, TAMÉN NOUTROS MUNDOS que organizou a Concellaría de Normalización Lingüística do Concello de Vigo, e que podes seguir aquí.

Con eles poderemos atoparnos, moitos e moitas, nas rúas de Compostela o 17 de maio. O galego é o noso existir.

En galego, estamos no mundo, SOMOS mundo.

Europa era isto

2010-05-12T12:38:00.004+02:00

Finalmente Europa -o Mercado Común Europeo, a Comunidade Económica Europea- era isto: a sociedade e a política subordinados e ao servizo dos mercados. E aínda haberá quen non o queiran ver, agarrados ao dogma fetiche do europeismo e a modernidade. Para que? Para quen? nos preguntamos nós.

Os axustes anunciados hoxe por Zapatero serven para evidenciar de forma transparente a natureza do capitalismo e das posibilidades de facer política dentro del. Nunha primeira reflexión, aínda en quente, acho que dan pé a comentar tres cuestións centrais e que convén sabermos explicar socialmente:

1. Os Estados, a sociedade, están ao servizo dos mercados, do capital. Non é unha afirmación apriorística e dogmática, senón unha conclusión evidente da análise do que está a pasar e dos porqués últimos das medidas anunciadas hoxe polo presidente do Goberno español. Esas medidas, tomadas seguramente moi a pesar seu e do seu partido - a non ser que acreditemos en que ambos teñen vontade de suicidio eleitoral- fóronlle comunicadas e impostas polos poderes reais, polo grande capital. A soberanía política dos Estados -primeiro Grecia, agora España- queda novamente en entredito, e volve evidenciarse que quen goberna realmente nas nosas sociedades non é o pobo a través dos seus representantes no Parlamento, senón a oligarquía financeira e o grande capital transnacional, que dictan as políticas económicas a desenvolver. Desde o comezo da crise era evidente que os poderes reais tiñan en mente que o Estado saíse con diñeiro público ao rescate do sector financeiro, primeiro, para despois pasar a factura da crise aos traballadores, que son quen realmente a van pagar e padecer. Nun contexto coma este, o goberno español claudica diante das presións externas e non aposta por reducir o déficit a través dun aumento de ingresos do Estado proveniente da loita contra a fraude fiscal ou da suba de impostos ás rendas máis altas, por exemplo, senón pola vía da redución do gasto público a través dos recortes -notábeis e con consecuencias na economía doméstica- nos salarios e nas pensións. Non só non se reforza o Estado social, senón que se adelgaza e se cuestiona, ao tempo que se diminúe a capacidade económica das familias.

2. A socialdemocracia no seu labirinto. Que sexa a socialdemocracia en Europa a que estea saíndo politicamente derrotada da crise dá que pensar, e debería darlles que pensar especialmente a eles, aos zapateros, gordon browns e demais simulacros de esquerda, europea e auropeísta, propagandista do euro, incapaz de xerar un proxecto social e político común. Esa esquerda que foi e non é, que renunciou hai décadas aos seus principios e valores primixenios, fai hoxe de tonto útil do capital, xestiona a crise en contra das maiorías sociais e actúa ao servizo dos poderes económicos reais, entregando ao tempo en bandexa os gobernos á dereita neoliberal. Todo un suicidio narrado, radiado e televisado, para maior goce dos correlixionarios ideolóxicos do neoliberalismo que provou a crise e espanto das clases populares que a padecen. Ficamos á espera de que fan agora, por exemplo, os sindicatos españois -UGT, CCOO- da corda do Goberno e entreguistas á patronal, agora que o presidente rompeu os acordos de mínimos comprometidos e decidiu cumprir os desígnios chantaxistas dos mercados. Zapatero, hoxe, aceptou perder as eleicións, aceptou facerlle pagar a crise á sociedade e aceptou, de cabeza gacha, que a dereita se lle ría na cara e celebre nos despachos, con puros e champán caro, o suicido da socialdemocracia.

3. Marx goza de boa saúde. Nunca deixou de estalo, salvo para aqueles que viviran o comunismo desde o seguidismo dogmático -Carrillo, hoxe tertuliano- ou desde a pura propaganda anti -a dereita, a socialdemocracia- . Mentres os segundos celebraban con boureo mediático e collidos da man a orxía liberadora da caída do Muro, os primeiros esfarelábanse como area nas mans interrogándose uns a outros polo que estaba a pasar. Naquela altura, no entanto, as forzas da esquerda transformadora que nunca foran seguidistas da URSS e dos seus dogmas esforzáronse por analizar con capacidade crítica e sen prexuizos as causas e consecuencias do acontecido. Convén reler os documentos que o nacionalismo galego creou naqueles momentos, dunha clareza analítica que sorprendería a máis de un. Nós, os nacionalistas galegos, nunca deixamos de acreditar na necesidade de vincular liberación nacional con transformación social, como dúas caras da mesma moeda, necesariamente xuntas. Nunca deixamos de pensar que a marxe de maniobra dentro do sistema era moi reducido e cumpría avanzar nun sentido diferente. E, desde logo, nunca deixamos de ter clara a vixencia do marxismo para a análise da sociedade, aplicado sen mecanicismos e desde a propia realidade. Marx desde Castelao, por así dicilo, igual que noutros lados é Marx desde Sandino, desde Mariategui, desde Martí, desde Bolívar, ... Cómpre agora afinar os discursos, ser capaces de sintonizar e mobilizar os sectores obxectivamente máis desvalidos nesta situación, ser quen de comunicar eficazmente as propostas e alternativas ás maiorías sociais.

A modo de resumo

O acontecido volve poñer en evidencia que a cuestión non é que goberne PP ou PSOE, pois ambos partidos realizan a mesma política económica -dictada desde fóra- aínda que é certo que nas cuestións que teñen a ver coas liberdades e os dereitos existen diferenzas relevantes entre eles. A cuestión é que a escolla entre ambos non deixa de ser mero espellismo de libre elección, unha construción de liberdade virtual que non é tal. A decisión de axustes que hoxe comunicou Zapatero puxo en claro para o conxunto da sociedade o que moitas voces, sen aparatos mediáticos como os que si teñen a dereita e a socialdemocracia ao seu servizo, viñan denunciando: a subordinación do poder político ao poder económico, a subordinación da sociedade aos mercados. Zapatero hoxe pareceu, actuou e de feito foi o triste voceiro do grande capital, comunicando á sociedade as ordes que recibira e contándoas como se foran súas. Simplemente, a voz do seu amo, incapaz de facerse valer e de non traicionarse a si mesmo.

Ollada ao lonxe, sobre a chuvia

2010-05-10T16:14:00.003+02:00

Un verniz de chuvia molla o poema de Pavese sobre a casa. A casa do pai, que defendemos con Aresti. A casa que señorea e nos habita, con Manuel María. Serán os anos. Da Siñeira en Vilaframil, da Rega de Santa Cilla, da praza dos huevos de Salas, da Barceloneta obreira, do Venecia dos oitenta en Ribadeo. A casa e mais a terra. A terra que nos fixo, que se toca, que mancha, porca terra que estaba e sobrevive. Que se vende e un non entende que a terra se poida vender ou mercar, é terra. Terra. Dicila chega para encher a boca de erre de raiba de revolta de avelino díaz de riotorto de ribeira de piquín de lourenzo do lero de min e de nós encol da mirada ás tardes da primavera por riba da fonte da terra na terra e queti e pastor agarrado cun aramio á figueira erguida sobre a casa e sobre a terra, a terra e maila casa, venos finar e morre, ladra e agarda, a terra, dentro, dentro, aquí entre o estómago e os pulmóns. Un verniz de chuvia molla a casa que xa non temos onde habita a nosa infancia, erguida neste intre por riba das palabras de Pavese e Aresti e Manuel María, nesta Compostela que nada me di, que non é miña, que nunca será miña nin me terá. Eu quero unicamente a miña terra.

Crear escena

2010-05-10T14:11:00.004+02:00

A través do blogue CCCP descubro e comparto entusiasmado o novo traballo de Fluzo. Cada vez que me atopo con propostas como as de Fluzo, Malandrómeda, Noise Project... penso na necesidade de reconstruirmos a ilusión e articular espazos colectivos para a música galega, a través dos cales xerar nexos, comunicación, difusión, escena, ... A TVG e a RG nin o están a facer nin o van facer baixo a dirección política dun Partido Popular que teima na invisibilización da cultura de noso e na minorización social da nosa lingua, sabémolo ben. Mais queda a Rede como opción para facer nacer proxectos que nos conecten a públicos, xornalistas, artistas, seareiros, ...

A pesar de todos os condicionantes, a pesar da diaria violencia simbólica que padece a nosa cultura, seguen saíndo cousas capaces de deixarnos coa boquiña aberta:

Fluzo - Cheiras Funky from La Follable on Vimeo.

Músicas da primavera en Cavanardá

2010-05-10T12:17:00.012+02:00

Teño o Spotify felizmente secuestrado nas últimas semanas polas músicas de varios grupos e artistas que dificilmente teremos ocasión de ver na TV (agás, quizais, no estupendo programa Mapa Sonoro, de La 2) e na radio (coa consabida excepción, neste caso parcial, de Radio 3). Tráioos por aquí para que eles visiten Cavanardá e para que vós, as e os que vos pasades polo norte do alén, os coñezades -supoñendo que non o fagades xa- e os escoitedes se tedes curiosidade e vos apetece. Para min están entre as músicas que máis me interesan das que se fan na Península. A lista: os portugueses B Fachada e Deolinda, os asturianos Lucas 15 e os cataláns Manel, Maria Coma e Mishima, completada con clásicos do blogue: Los Planetas, Emilio José, Marful, Narf e Antónia Font.

Repaso RSS

2010-05-10T11:57:00.004+02:00

Fóronme chegando algunhas cuestións de interese, ou cando menos, curiosas. Velaquí:

Periódicos de dereitas e periódicos ¿de esquerdas?

A falta de internacionalización da cultura portuguesa

Alejandro Sanz, artista "comprometido"

Vivan Los Suns (de Phoenix)

Blur: No distance left to run

E, sen máis, déixovos co novo e estupendo video dos galegos Triángulo de Amor Bizarro, na estética máis bizarra e serie B estilo Jess Franco.

Primeiro verán

2010-05-07T14:22:00.003+02:00

Vai arder o céu, esta tarde, no espello da chaira, por onda o regato do Cepelo . O camión volve baleiro e busca Foz no remate do norte, coa ventaniña aberta cara o primeiro verán. Pensaremos se pensan en nós, nese mesmo intre, lonxe. Pensaremos na volta, na primeira mirada de reencontro, no latexo arfado da conversa, nerviosa, minada de flores e medias verdades. Devorcados no río que nos leva, probaremos a nudez, o disfrace, darémonos fotos e historias para facer habitábeis as horas. Manteranos poderosos a inocencia, o fulgor do vivido, saber que cada erro foi ferida e porto e afiado perfume que nos abre por dentro, cando rompe a primavera.

Tendrá que haber un camino

2010-05-06T14:43:00.004+02:00

A mirada busca un despois, unha resposta, un camiño. Toca seguir, despois da fuxida. A ausencia túa arrecende a café, a vento na face subindo San Pedro, a miradas debuxadas con auga de limón. Trae camisola por fóra e sorriso xuvenil, é posíbel que esta cidade nunca máis poida ser nosa. A dor da pedra pide trabar, cuspir, andar os días con ollos fumegantes de febre. Nas escollas pousamos o alento, miramos de fronte as dúbidas e o futuro, procuramos porto seguro para cada travesía. Da raiba á tenrura, coleccionamos palabras, esváense os camiños, buscámonos quizais nos que fomos algunha vez.

En galego

2010-05-05T18:01:00.007+02:00

falamos nós, hoxe, e é tamén lingua dos galegos que non sempre o falan.
sentímonos galegos e sentímonos no mundo.
falaron onte os nosos pais e os nosos avós, e os seus pais e avós...
falaron o pobo, a nobreza, o clero, os reis medievais do Reino de Galiza e moitos reis medievais de Portugal, de León e de Castela.
cantaron xograres e trobadores, e crearon o tesouro das cantigas, un dos cumios da historia da literatura mundial.
podemos entendernos en Portugal, Brasil, Angola, Moçambique, Guiné Bissau, Sao Tomé e Príncipe, Cabo Verde, Macau, Goa, Timor e nos milleiros de cidades de todo o mundo onde hai comunidades galegas ou galegófonas.
crean os cataláns Keympa, as belgas Ialma , o suízo Gran Purismo.
canta o berciano Amancio Prada a Cunqueiro e Rosalía.
traballa Narf con Manecas Costa, da Guiné Bissau.
falan as caboverdianas Batuko Tabanka, xa mariñás de Burela.
cantaron o español Ismael Serrano, a portuguesa Dulce Pontes, a catalá Marina Rossell, a israelita Noa, ... nos discos de Carlos Núñez.
uniron Cuba con Galiza os músicos e intérpretes da marabillosa Descarga ao Vivo.
recibiron premios aos mellores discos de world music artistas como Berrogüetto ou Mercedes Peón.
triunfaron polo mundo adiante Milladoiro, Luar na Lubre ou Xosé Manuel Budiño.
canta o ourensán Emilio José no seu disco Chorando apréndese, editado en Barcelona e seleccionado entre os mellores do ano pola crítica musical.
foi disco do ano o Jei! d´Os Resentidos para a revista española Rockdelux.
foi número un Andrés DoBarro.
pode ser Ferrín premio Nobel.
podemos ler Platón, Marx, Shakespeare, Joyce, Brecht, Auster, Paasalina, Murakami, Pavese, ...
escribiron onte Rosalía de Castro, Castelao, Otero Pedrayo, Cunqueiro, Blanco Amor, Novoneyra, Lois Pereiro, ...
escriben hoxe Ferrín, Rivas, Suso de Toro, Baixeras, X.M. Álvarez Cáccamo, Pilar Pallarés, Domingo Villar, Teresa Moure, Marica Campo, Xabier Cordal, Riveiro Coello, Luís Rei, ...
escribiron ou escriben, e quixeron ser nosos, Federico García Lorca, John Rutherford, Anne Marie Morris, John Thompson, Franck Meyer, Erin Moure, Victor Omgbá, Carles Riba, ...
lembran e soñan os emigrantes de Bos Aires, a Habana, Caracas, Montevideo, Montreal, Nova Iorque, Berna, París, Barcelona, Bilbao, as Illas Canárias, ...
defenderon a liberdade e a democracia os nosos exilados, na longa noite do franquismo.
estudan milleiros de persoas hoxe, polo mundo adiante, nos lectorados, nas Casas de Galicia, nos Centros Galegos, ...
viven entre nós Xiana Yi Li, Besa, Neal, Jaione, Aklililu, Ariel, Juan, ...tamén galegos e galegas.
estamos no facebook, no tuenti, no youtube, somos corpo de blogs en blogaliza, informámonos na Rede, creamos, compartimos arquivos, conectámonos aos demais.
etiquetamos produtos de calidade, vendemos identidade cara fóra, comerciamos bens e servizos diversos, queremos que nos oferten moitos máis.
lemos, escoitamos música e vemos cinema e televisión, mais podemos facelo moitísimo menos do que sería lóxico e necesario.
pensamos milleiros de cidadáns anónimos, que desexamos vivir na nosa lingua con plena normalidade.
viviron os séculos a historia do noso país.
vivimos e soñamos, nós.
queremos seguir vivindo, existindo, estando no mundo.

O 17 de maio, en Compostela, milleiros de persoas imos dicilo en alto, con franqueza, sen medias tintas e coa man tendida. Porque hai tamén, en Galiza e en España, quen trata de impedilo.

Pola beira norte

2010-05-05T12:06:00.006+02:00

Deixaremos para outra o conto de Galeano sobre "Bebel da lexía". E as notas dos viaxeiros ingleses que pasaron polas nosas terras no século XVII. Tamén a arte de Talía, co Grupo de Extensión Agraria de San Miguel de Reinante, nas fundadoras mostras de Abrente, e co Grupo de Declamación Focense, de Lugilde, nas primeiras décadas do XX. Teatro fixo tamén, moito e bo, a Francisco Lanza. E por entre nós pasaron La Barraca, nos anos 3o, e o mítico Barriga Verde, como un día me contou Iñaki dos Fantoches Baj. Quedará para máis adiante falarmos de Ruada, o selo discográfico, do que pode contar con arte, agarimo e parte Lolo da Portuguesa. E da agrupación cultural Francisco Lanza e a Feira do Libro Galego. E Seonane, Otero Pedrayo, Penzol. E a memoria histórica, nos Cadernos Ribadenses que deixaron testemuño fundamental para termos presente na construción do futuro. Noutro día e noutro blog, de o haber, falaremos desas e doutras cousas.

Hoxe apetecía simplemente mirar como nos miran, e o amigo Ulmo de Arxila agasallounos cun post magnífico, de hai tempo, e que descoñeciamos. Velaquí as súas palabras sobre as terras ribadenses, que acompaño da benzón músical de Guadi Galego. Alento verde da Irlanda, sol indiano do verán.

Ribadeo

2010-05-03T17:59:00.005+02:00

Ten perfume de aduana e corpo de mar aberto, e nos pasos que damos pisamos os que demos. No seu nome habitan os soños, a infancia, os bicos primeiros e as traizóns últimas, miserábeis. Tamén cada golpe, cada sorriso, cada conversa. Gardamos nunha caixa de mistos a chuvia que mollou o seu cabelo. E fomos nela, somos, as dúbidas coas que xa aprendemos a convivir, os golpes co balón na porta da Igrexa, a piedade de nós. Por baixo dos días pasa un río, por baixo do Campo de San Francisco, na procura da area de Cabanela e das noites que nos viron por dentro da muralla. Dóennos alí os erros propios, tantos, e as feridas alleas. Nas caras que nos delatan, o calor vermello da vergoña e o fulgor estremecido do abrazo honesto e leal. Apetece marchar sempre, para sempre voltar. Sabémonos dalí, gardamos en nós anacos da vida dos outros, estamos nas súas voces e espreitan os seus ollos as nosas fraquezas. Mais alí fomos, antes de máis, felices e inocentes, carne de festa no alento da primeira primavera. Estamos. Vivimos na volta da praza, na esquina do colexio, ás agochadas, correndo nas calellas ou bailando nas bocas que nos dixeron. No entanto o tempo pasa, le canto vivimos e adoita dicirnos que non quere escusas nin promesas. Chégalle con ver que nos damos un aceno de amor, unha palabra amábel, un pouco de rock na mirada.

Nota: descoñezo quen fixo o video, que collín do youtube. O tema musical é a Habaneira de Ribadeo, do disco Nordestin@s, unha xoia que debemos a Abe Rábade, Guadi Galego e Ugia Pedreira.

Mapa sonoro

2010-05-02T22:53:00.001+02:00

Un programa musical interesante, diferente. Nesta ocasión, con Lucas15 en Asturias. Supoño que a algúns lles pode dar que pensar, aqui.

Mapa sonoro 9: Remate, Lucas 15, El Guincho y Thalia Zedek

Consumo e produción

2010-04-30T13:17:00.006+02:00

A cuestión da dimensión económica da cultura resulta ás veces espiñenta na tradición da esquerda. Convén, penso, clarificarmos algúns conceptos, desfacer confusións moi estendidas e non cairmos en maniqueismos e prexuízos. Un país coma o noso precisa dun sector cultural privado solvente, que sexa quen de achegar o talento dos nosos creadores aos diferentes públicos e mercados. Interésanos ter estruturas profesionalizadas que xeren emprego e riqueza, e que produzan cultura desde aquí, sen complexos, en galego. O contrario será asumir un rol pasivo, de simples receptores da ideoloxía que nos venden as grandes industrias do lecer norteamericanas. No cinema, na televisión, na música, na Rede, nos novos soportes de acceso aos bens e produtos culturais, o galego e a cultura galega teñen que estar presentes, e para garantilo é necesaria a intervención pública e a súa colaboración coa iniciativa privada. Nós queremos iso: ser, existir, producir. Para estar no mundo e ofrecer aos demais o que somos. Por iso creamos, na lexislatura pasada, a AGADIC. E por iso quixemos facer visíbel a produción cultural galega, a través do Culturgal e doutras iniciativas nese sentido. Aquí unha reflexión miña ao respecto, a primeira de tres.

RSSando

2010-04-29T20:16:00.005+02:00

Tarde de música e de RSS´s. Na banda sonora The Radio Dept, Elastica, Mazzy Star, Chumbawamba. No computador, antes de saír ao sol da tarde e degustar vagariño o primeiro grolo da primeira cervexa -ese é o momento!- na zona vella, repaso rápido ás subscricións do Outlook Express. Velaquí algunhas das cousas que máis me interesaron ou chamaron a atención.

Fame + Fortune

Javier Aramburu e Los Planetas

"M´alegra que m´haga esa pregunta, oiga"

Enric González

O humorista George Carlin e o "soño americano"

Foi bonita a festa, pá!

Palabras e silencios

2010-04-29T18:30:00.005+02:00

A linguaxe non é inocente. Faise máis necesario ca nunca atender e ser consciente dos significados, desvendando os sentidos que damos por habituais.

Pódese non ser de ningún partido, mais non se pode non ser político. O apoliticismo, lamentándoo moito, é de dereitas. Sábemolo porque a proba do algodón non falla. A falacia do “todos son iguais” é o fetiche discursivo desmobilizador que articula con frecuencia a dereita para deter o potencial transformador da cidadanía, especialmente da máis nova. De dimitirmos da nosa capacidade de decisión –xa de por si moi limitada-, quen se beneficia, sempre, é xustamente quen está interesado en manter o estado de cousas ao servizo dos seus intereses.

Cómpre fuxir dos dogmatismos, ser quen de cuestionarse e cuestionar, non ter medo ás dúbidas propias. Esa foi e segue a ser unha actitude radicalmente propia e necesaria na esquerda –en realidade a única actitude posíbel-, e só a través dela poderemos analizar a realidade para transformala e non para ficar atrapados no silvareu discursivo da súa neboenta construción ideolóxica. Non nos deberían interesar os xogos retóricos, nin o debate político mudado en combate de egos ou matrix virtual para non manchar as mans na realidade. Non falo da descrición literaria do pan, falo do pan mesmo. Do pan de cada día, do que se come. Prosaico, marabillosamente vulgar, necesario.

Dubidar, cuestionar, analizar, ser críticos. Nada diso leva parella ningunha caste de escepticismo desmobilizador, de entretemento intelectual con aversión a asumir un papel na acción concreta do cotiá. Compromiso non é unha palabra de esquerdas. Comprometidos estamos todas e todos, por acción ou omisión, desde o momento en que formamos parte deste campo de xogo. Sábeno ben os cínicos, os mestres da dobre moral. Delátaos o seu sorriso paternalista, disfrace coñecido da mala conciencia, da ausencia de verdade no argumento. Delátaos a súa fuxida cara os lados. Lembráballo hai pouco Andrés Trapiello a Pérez Reverte, con sutil contundencia.

Cómpre, pois, saber para que xogamos e para quen xogamos. Cómpre ter unha mínima valentía, asumir que mesmo os silencios falan e din de nós e por nós. A quen serven as nosas palabras, as nosas accións, as nosas olladas para os lados?. Atreverémonos a formular, cara nós mesmos,as preguntas adecuadas?

Xente sensible

2010-04-27T18:57:00.004+02:00

Cierto que la “solución hondureña” invita a poner dificultades a los que piensan en salidas similares para Venezuela (un golpe, recordemos, que se condena pero se avala y finalmente se apoya). Pero siguen llegando armas a un país que necesitaría, al menos en la calle, menos pistolas. Y hay demasiadas. Mueren los fines de semana los pobres de los cerros. En Venezuela no se les llama “desechables”, como en Colombia. Pero también se mueren. A centenares. Pero de eso se habla menos en el país, porque a los ricos y a las clases medias, en verdad, nunca les ha importado gran cosa lo que les ocurre a los pobres. Si cayera abatido un rico del Country Club, tronarían los medios. ¿Pero qué más da que caiga la chusma? Por eso no son creíbles en sus críticas al gobierno. Saben quién es Hilfiger, Ives Saint Laurent, Lacoste y Armani, pero Juan, Esteban, María Lisbez, Yusnavy, Luis, Yuruani o Roberto son demasiado vulgares para gente tan cualificada. Sólo protestan cuando mueren cerca de sus restaurantes. Ahí les sale su corazoncito. Gente sensible.

Juan Carlos Monedero escribe sobre Venezuela, Chávez e a oposición a Chávez

Mapa dos sons de Cavanardá

2010-04-27T11:30:00.014+02:00

Dos máis recentes aos máis antigos, por aquí pasaron -por diferentes motivos- as voces e as músicas da Señora Carmen, Ocean Colour Scene, Zeca Afonso, Aroah, Nouvelle Cuisine, B Fachada, Joaquín Sabina, Dominique A, Lambchop, Antónia Font, Vinicius de Moraes e Toquinho, Kevin Johansen, Ataque Escampe, Safari Orquestra, Lhasa, Joan Manuel Serrat, The Killers, Joao Afonso, Elis Regina, Sinead O´Connor, Ruper Ordorika, Projecto Trepia, Tricot Machine, Love of Lesbian, The Last Shadow Puppets, Pearl Jam, Coeur de Pirate, Sevigny, Joy Division, Redskins, Pete Doherty, Niño y Pistola, Cass Mc Combs, Suede, Oasis, Uxía, Manic Street Preachers, Santiago Auserón, Descarga ao Vivo, Os Resentidos, Cássia Eller, Resistência, Emilio José, Aló Irmao, Chico César & Maria Bethania, Guadi Galego, Som do Galpom, Cat Power, Morrissey, Caetano Veloso & Gilberto Gil, La Granja, Espido, The Jam, Narf, Capercaillie, Pablo Milanés, Antonio Vega, Fermin Muguruza, Fanny & Alexander, Jorge Drexler, Chico Buarque, Iván Ferreiro, Sorkun, Fabulosos Cadillacs, Nacho Vegas, MIA, Najla Shami, Zora Gabbara, Loquillo, Keren Ann, Christina Rosenvinge, Dexys Midnight Runners, Luisa Mandou Um Beijo, Jabier Muguruza, The Homens e Os Carunchos. Os que están en negriña son proxectos musicais galegos. Algúns outros non están por ausencia dun videoclipe interesante ou dalgunha gravación no youtube ou vimeo de boa calidade -e da canción procurada, en concreto-, mais gostaría que estivesen. É o caso de Projecto Mourente, Malandrómeda, Os Diplomáticos, Gran Purismo, Machina, Noise Project ou Joxe Ripiau, entre outros. E desde logo non poden faltar -e por iso os trae aquí a actualidade- Marful e Berrogüetto.

Berrogüetto, xa coa voz de Xabier Díaz plenamente consolidada á fronte, vén de presentar o seu novo e extraordinario disco, Kosmogonías. E Marful está a piques de pechar a gravación do seu segundo, do que xa temos seductor adianto en modo Pasodoble Universal. Entrade nas súas webs para saber máis das actuacións, de onde mercar exemplares, etc

Vimos dun tempo de esperanza, de músicas en fervenza, de diversidade de sons, de estéticas e de discursos, de riqueza e orgullo pola cultura de noso, de Galician Tunes, de Música ao Vivo, de Aberto por Reformas, de A polo ghit!, de asociacionismo musical, de Rede de Locais de Ensaio. De mestura e celebración. Con Cuba, con Brasil, coa Guiné Bissau, con Cabo Verde, coa galegofonía mundial. De descuberta dos sons dos fillos e netos dos nosos emigrantes, que seguen fachendosos queréndose galegos, na Suíza, en Barcelona, en Bos Aires. Deitáronse Cantos na Maré, abríuse estación Central para o folque do país, soubemos de Redes con punto cat e punto pt. E aínda se esquecen cousas, foron tantas... Defendámolas todas, cantando, tocando, bailando, cun sorriso na boca. Somos un país de artistas, insiste con razón Xurxo. Celebremos a nosa mirada cara o mundo e o feito de seguirmos tendo tanto que oferecer. Daqui do alto, daqui da beira do mar, óllase limpo, óllase grande e óllase ben. Gravemos a vida compartida, nunca o silencio imposto.

pasodoble universal_ MARFUL from atua creacion on Vimeo.

Evo Morales e os homosexuais

2010-04-26T13:50:00.004+02:00

Hai uns días os medios occidentais divulgaron indignados unhas declaracións do presidente boliviano Evo Morales nos que este relacionaba transxénicos con homosexualidade. A miña sorpresa e mágoa foi grande, porque a acción política transformadora e democratizadora do seu Goberno -no económico, no social e no político- merece todo o meu respecto e apoio. Non tería ningún inconveniente, porén, en criticar e lamentar as súas declaracións se efectivamente fosen realizadas nese sentido. Xustamente por iso fun aos videos do acto, e en ningún aparece ningunha cita á "homosexualidade". Evidentemente non podo saber con exactitude a que se refería Evo Morales cando, no contexto dunha intervención sobre o problema dos transxénicos, explica que estes provocan aos homes "desviaciones en su ser como hombre". Insisto: de se referir á homosexualidade, é evidente que serían unhas declaracións erradas, lamentábeis e que deben ser corrixidas. Mais non teño por que asumir a versión á que se sumaron con entusiasmo medios, persoas e organizacións que non se teñen caracterizado precisamente, no caso do Estado español, pola defensa da igualdade de dereitos para as persoas homosexuais, senón por todo o contrario. Sendo isto así, traio aquí a reflexión sobre o asunto do xornalista Pascual Serrano.

Incompetencia e prexuízos

2010-04-26T10:32:00.006+02:00

Que actúen con incompetencia non conleva que a súa acción política sexa inocente ou non estea ideoloxicamente orientada nun sentido españolizador. O ataque ao galego no ensino, a eliminación de todo o que ula a identidade nacional ou as propias declaracións dos responsábeis políticos da Consellaría confirman que actúan desde a incapacidade técnica, o descoñecemento do mundo da cultura e os prexuízos ideolóxicos máis lamentábeis. E se é así, haberá que dicilo, aínda que sexa á intemperie. Vai un farto de ver pasar os meses gravando o silencio.

Sobre todo isto reflexiono nun artigo recente no Terra e Tempo Dixital.

O exemplo da Órrea

2010-04-20T12:49:00.001+02:00

Simplemente emocionante e exemplar. Deporte tradicional, cultura e dinamización social na parroquia da Órrea, en Riotorto.

Política e medios de comunicación

2010-04-19T19:13:00.002+02:00

Vía Depósito de esperanzas chego a esta intervención do sociólogo Felipe López-Aranguren sobre o papel dos media como ferramentas de adoctrinamento ideolóxico, que considero do maior interese.

Hipocresia

2010-04-16T23:18:00.004+02:00

1. Na prisión de Salé, perto de Rabat, cinco presos políticos saharauis levan case un mes en folga de fame, en protesta pola falta de liberdades que practica Marrocos contra o pobo do Sáhara. Seguindo o seu exemplo, outros 36 presos políticos saharauís decidiron secundar a folga de fame co obxectivo de denunciar as torturas e o trato inhumano que padecen nos cárceres do país de Mohamed VI, monarca que goza da amizade persoal do Rei de España, Juan Carlos I.

2. Ese mesmo país, Marrocos, obrigou a exiliarse a varios xornalistas críticos co goberno de Mohamed VI. Durante os últimos anos foron pechadas por orde gubernamental diversos xornais e publicacións (Le Journal, As Sahifa, Demain, ...). O director do semanario Al Michaal foi condenado en 2009 a un ano de cárcere por publicar un artigo sobre a saúde do monarca.

3. Nin PSOE nin PP denunciaron neste tempo a ausencia de liberdade de expresión en Marrocos nin reclamaron a conversión do reino alauí nun rexime democrático á europea. Marrocos non padece ningún bloqueo económico por parte de Estados Unidos, nin é obxecto de declaracións institucionais de condena por parte da Unión Europea. Como é de supoñer, nin o grupo PRISA (El País, SER, Cuatro, Canal +, ...) nin os grupos mediáticos da dereita e da ultradereita española tiveron nestes anos ningún interese en poñer en marcha ningunha campaña mediática con respecto a este país veciño do Estado español.

4. As prisións isrealitas están cheas de presos políticos palestinos. O director da Asociación de Prisioneiros Palestinos, Qaddura Fares, explicou ao xornal español Público que máis de 7000 presos decidiran comezar folgas de fame intermitentes co obxectivo de presionar ao Estado xudeu para que mellore as condicións de vida nos cárceres e poña fin ás vexacións físicas e humillacións psicolóxicas habituais.

5. En Colombia, país que decote se emprega por parte da dereita española e americana (inclúese neste concepto, obviamente, aos medios do grupo PRISA e os seus corresponsais e escribidores de Miami) como modelo de democracia en Latinoamérica o 30 % dos deputados e senadores teñen vínculos co narcotráfico ou cos paramilitares. Recentemente vén de se descobrer unha fosa común de 2000 persoas na cidade de La Macarena. A maior parte dos cadáveres correspóndense con líderes sindicalistas e militantes de esquerda desaparecidos nos últimos anos. A noticia do xenocidio non mereceu máis que o silencio informativo dos medios occidentais.

6. En Honduras houbo un golpe de Estado en 2009. O presidente democraticamente eleito, Manuel Zelaya, foi deposto do seu cargo a través da acción militar do Exército dese país. O Estado español e outros, despois dunha inicial oposición aos feitos, remataron por recoñecer co seu silencio e coa súa inacción diplomática o goberno hondureño actual, fillo do golpe de Estado e que, xa que logo, non pasou por ningún proceso democrático para ser escollido.

7. Existe Iraque e existe Estados Unidos. Existen Guantánamo, Abu Ghraib, Xosé Couso, os iraquís e os xornalistas de Reuters aos que puxo face wikileaks.

8. Nin a Unión Europea nin por suposto España ou Estados Unidos propuxeron bloquear economicamente ningún dos países devanditos (Israel, Colombia, Honduras, Estados Unidos). Ningún grupo mediático como Prisa converteu en liña editorial diaria a denuncia dos asasinatos, falta de liberdades ou ausencia de verdadeira democracia que evidencian os casos sinalados.

9. Existe España. Que tivo uns GAL, que pechou xornais, que retirou revistas dos quioscos, que presumiu de transición modélica e agora olla, facéndose cinicamente a sorprendida, a imposibilidade de xulgar os crimes do franquismo. Que exportou en 2009 a países "de risco" máis de 96 millóns de euros en armamento sen control sobre o seu uso final.

10. E ademais de todos os anteriores, si, existe tamén Cuba, cos seus erros e acertos, c os seus logros e contradicións. E existen Venezuela e Bolivia e Ecuador, con presidentes de esquerdas escollidos a través do método eleitoral multipartidista e con todas as garantías de limpeza e transparencia. Dos outros apenas se fala, apenas se coloca sobre eles a lupa inquisitorial dos demócratas de toda la vida. De Cuba, Venezuela e o resto de gobernos de esquerda en Latinoamérica, si. Eles son obxecto de campañas mediáticas, denuncias internacionais, peticións de "democratización". A lupa mediática deita neles o foco e intensifica a atención que nega para outros. Interesadamente, claro está.

Finalmente existimos nós, bastantes, cansos de tanta hipocresía.

"E a miña amizade con Cuba fíxose no mundo real, e non nese imaxinario construído neste paraíso da liberdade de expresión tutelado polos grupos de comunicación, que constrúen novas e practican se cadra ou pagan o golpismo mediático ao ditado das corporacións. Claro que son amigo de Cuba porque son amigo da vida, dos pobos que non dos individuos, das persoas que non dos intereses, dos dereitos que se exercen e non dos que só se recoñecen, da cultura como ben a socializar e non como pedantería erudita, da igualdade adversaria do igualitarismo, da liberdade que non do liberalismo."

unha tarde e unha casa

2010-04-13T12:13:00.009+02:00

ha de haber unha tarde e unha casa. nas ribeiras do mar norte de noso, onde pousa o sorriso na néboa da mañá e o corpo quere area, quere calma. unha presada de chuvia que poñer na boca, para non ser quen de dicir o teu nome. ha de haber silencio, a certeza do amor violando a treboada, o mirar do gato, o perfume da herba no teu pelo. cando non sexamos, haberá unha fonte que medra no perdido, unha aira que non é, unha sombra de figueira e o ladrido dos cans, ao lonxe. onde ardeu unha casa e queda a mácula da morte, onde pousa o limaco o salitre do sol, por riba do valado que rube Queti pra saudar un florente, ou alguén. ha de haber unha tarde e unha casa. e quizais, quen foi, poida volver ser.

Vento noso

2010-04-12T15:18:00.005+02:00

Escoitar a humanidade ferida, desafiante, de Cássia Eller, de Camarón. O arrepío diante da voz de Pádraig Ághas, en rito de séculos que fala e continúa o río dos que foron tribo antes de nós. Saber túa, galega, a voz de Caunedo, de Mikel Laboa, de Atahualpa Yupanqui. A dignidade sorrinte e erguida de Victor Jara, invicta, poderosa, collida da man dos esquecidos da Terra. O poema Irmaus, de Celso Emilio Ferreiro. A profecía que faremos carne, do Mapudungun. O tempo arado na pel do que fomos, do que somos, do que non queremos deixar de ser.